كردنشان نزد خانهء خدا جز به صورت بازيچهاى از سوت كشيدن و كف زدن نيست ، پس حال كه چنين است ، بايد عذاب را به كيفر كفرى كه مىورزيدند ، بچشند ، امّا در عبارت آخر از ( غيبت ) به ( خطاب ) التفات شده و فرموده : ( بچشيد عذاب را . . . ) به جهت آنست كه تشديد امر را برساند .
اين آيه دلالت مىكند كه هر وقت خانهء كعبه به جهت جلوگيرى اشخاصى متروك بماند ، مؤاخذه و عذاب الهى را در پى خواهد داشت .
حضرت على عليه السّلام در يكى از وصاياى خود مىفرمايند : ( اللّه اللّه فى بيت ربّكم فانّه ان ترك لم تنظروا ) ، ( خدا را ، خدا را دربارهء خانه خدايتان كوتاهى نكنيد ، كه اگر متروك بماند ، مهلت داده نمىشويد ) .
( 36 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنْفِقُونَها ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ )
: ( همانا كسانى كه كافر شدند ، اموالشان را در راه بازداشتن از راه خدا انفاق مىكنند ، پس به زودى آنها را مىدهند و سپس برايشان باعث حسرتى مىشود ، آنگاه شكست مىخورند و كسانى كه كافر شدند بسوى جهنم محشور مىشوند ) مىفرمايد : كفر مشركان ( به حسب سنّت الهى كه خداوند در اسباب و مسببات دارد ) به زودى آنها را وا مىدارد كه اموالشان را در راه ابطال دعوت حق و جلوگيرى از راه خدا صرف نمايند و صرف اموال در راه اين اغراض پليد ، ظلم و فسق است و ظلم و فسق هم هرگز كسى را به رستگارى و سعادت نمىرساند .
نتيجتا اموالشان كه در اين راه خرج كردهاند ، هدر مىرود و اين امر باعث حسرتشان مىشود ، آنگاه شكست مىخورند و از اموالشان سودى نمىبرند ، زيرا به زودى بسوى جهنم مىشتابند و در آنجا گرد هم مىآيند .
در اين آيات با عبارت
( ثُمَّ يُغْلَبُونَ )
از فتح مكّه خبر داده و با عبارت بعدى ، وضع بعضى از قريش را كه موّفق به دين اسلام نمىشوند ، پيشگويى مىنمايد .