روزى ايشان كرده و بر آنان حلال ساخت تا شايد شكرگزار باشند ، اين منتّها اگر چه اغلب مختصّ به مهاجرين مىباشد ، امّا خداوند بر هر دو طائفه منّت مىگذارد ، چون امّت اسلام ، امّت واحدهاند و دو نعمت اخير مشمول هر دو طائفه بوده است ، به هر حال اين آيه به طور خاص مربوط به آغاز ظهور اسلام است ، امّا به طور عام شامل همهء امّت اسلام در تمامى تاريخ مىباشد .
( 27 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِكُمْ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد خدا و رسول را ، خيانت نكنيد و مبادا در امانتهاى خود خيانت كنيد ، با اينكه مىدانيد ) ، ( خيانت ) يعنى نقض امانت و ( امانت ) اين است كه بوسيلهء عهد و يا وصيّت و امثال آن ، امنيّت حقّى از حقوق حفظ شود ، پس خيانت به معناى مخالفت نهانى با حقّى از حقايق و شكستن پيمان آن است كه اين همان معناى نفاق است ، بنابر اين مجموع اين آيه نهى واحدى است كه به يك نوع خيانت تعلق گرفته و آن خيانت در امانت خدا و رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است كه خود به عينه خيانت به امانت خود مؤمنان نيز هست ، چون بعضى از امانات منحصرا امانت خداست در نزد مردم ، مانند : احكام شرعى و فرائض و بعضى از آنها منحصرا امانت رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است ، مانند : سيره و سنّت حسنه آن حضرت و بعضى از آنها امانت خود مردم در ميان خودشان است ، مانند اموال و اسرارى كه مردم به يكديگر مىسپارند و بعضى از امانتها ، امانتى هستند كه خدا و رسول و مؤمنين در آن شريكند و آن اموريست كه خداوند به آن امر نموده رسولخدا آن را اجرا مىكند و مردم از آن بهره مىبرند ، مانند دستورات سياسى و اوامر مربوط به جهاد و اسرار جنگى كه اگر فاش شوند ضررش متوجه حكومت اسلامى و مؤمنين مىگردد .
از موارد خيانت ، شانه خالى كردن از تكاليف امّت اسلامى است ، چون بر امّت اسلام واجب است كه با جان و مال و اولاد خود در راه تحقّق آرمانهاى خدا و رسول او جهاد نمايند ، نه آنكه در امانات خيانت كنند ، چون امانتهاى خدا و رسول عين امانات خود