خداوند كه عزيز است با عزّت خود شما را يارى كرده و با حكمت بالغهاش ياريش را به اين صورت متوجّه شما نموده است .
( 11 )
( إِذْ يُغَشِّيكُمُ النُّعاسَ أَمَنَةً مِنْهُ وَ يُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَ يُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطانِ وَ لِيَرْبِطَ عَلى قُلُوبِكُمْ وَ يُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدامَ )
: ( آن هنگام كه خمارى خواب را بر شما بيافكند ، تا آرامشى از ناحيهء او باشد و از آسمان ، آبى را فرو فرستاد تا با آن شما را پاكيزه كرده و پليدى شيطان را از شما ببرد و دلهايتان را محكم ساخته و قدمهايتان استوار گردد ) ، ( نعاس ) خواب سبك و اوائل خواب را گويند و ( تغشيه ) يعنى احاطه و مسلط شدن ( امنه ) به معناى ( امان ) است و ( رجز ) يعنى پليدى و نجاست و مراد از ( رجز شيطان ) وسوسههاى پليديست كه در قلب راه مىيابد .
معناى آيه اينست كه اين نصرت خدا به وسيلهء بشارت و آرامش دادن به دلها ، همان موقعى بود كه در اثر آرامش يافتن دلها ، همگى به خواب رفتيد و معلوم است كه اگر ترس و رعب شما از بين نرفته بود ، معقول نبود كه در ميدان جنگ خواب بر شما مسلّط شود و خداوند باران را هم بر شما نازل كرد تا شما را پاكيزه كند و وسوسهء شيطان را از دلهايتان بزدايد تا دلهايتان را قوى و نيرومند سازد .
در روايات نقل شده كه كفّار قبل از مسلمانان به لب چاه رسيدند و مسلمانان وقتى پياده شدند كه كفّار آب را گرفته بودند و بناچار مسلمانان در زمين خشك و ريگزار ماندند و بعد از مدتى مسلمانان محدث و جنب شده و همگى دچار تشنگى شدند و شيطان در دلهايشان وسوسه كرد كه با اين شرايط شما شكست مىخوريد ، لكن خداى متعال باران را بر آنان باريد و با آن همگى خود را تطهير نمودند و نيز اردوگاه مسلمانان كه ريگزار بود از بارش باران سفت و محكم و اردوگاه كفّار گل و لغزنده گشت .
( 12 )
( إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْأَعْناقِ وَ اضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنانٍ )
: ( هنگامى كه