چنين برمىآيد كه مدافع ايرانى كوثى در آن ايام سردارى بوده است به نام شهريار .
نهر كوثى از محلى سه فرسخ پايينتر از نهر الملك از فرات جدا مىشده و ده فرسخ پايينتر از مدائن به دجله مىريخته ، اين نهر سرزمينهاى تسوى كوثى را آبيارى مىكرده و يك شاخهء آن هم تسوى نهر جوبر را آب مىداده است « 1 » . بر اين نهر كوثى در شهرى كه آن هم به نام كوثى خوانده مىشده جسرى از قايقها وجود داشته و گويند اين كوثى همان جايى است كه در توراة نام آن برده شده و شهرى صاحبنام در ناحيهء بابل بوده . . . ابن حوقل در سدهء چهارم گفته كوثى نام دو شهر و دو ناحيه است كه يكى به نام كوثى الطريق خوانده مىشود و ديگرى كوثى ربّا ، و گروهى معتقدند كه كوثى ربّا شهرى بزرگتر از بابل بوده و در آنجا آثار ويرانىهاى عظيمى است كه گويند آنها خاكستر آتش نمرود است . . . « 2 »
تسوى نهر در قيط
تسوى نهر در قيط در سياههء ابن خردادبه داراى هشت روستا و يكصد و بيست و پنج بيدر ( - خرمن جا ) و برداشت ساليانه آن در سياههء او و قدامه هردو دو هزار كر گندم و دو هزار كر جو و دويست هزار درهم نقد بوده است « 3 » ياقوت دربارهء اين تسو گويد نهر در قيط كورهاى است در بغداد به سمت كوفه « 4 » .
هامش
( 1 ) . بلدان الخلافه ص 94
( 2 ) . در ترجمه عربى كتاب لسترانج به نام بلدان الخلافة الشرقيه ، ص 94 - 95 در حاشيه همين مطلب چنين آمده : ويرانههاى شهر كوثى در ميان راه بين محاويل و صويره در عراق ديده مىشود و امروز معروف است به تل ابراهيم و تل جبل ابراهيم اين ويرانىها كه از آباديها و شكوفايى اين سرزمين در گذشته حكايت مىكنند امروز در سرزمين خشك بىآبى واقع است و تلهاى مرتفعى از آثار ويرانههاى قديم در آنجا هست كه كاوشگران آنها را از دورههاى پارتى و اسلامى مىدانند ( از حاشيه صفحه 95 بلدان الخلافة الشرقيّة )
( 3 ) . المسالك و الممالك ، ص 9 و 237
( 4 ) . معجم البلدان ج 2 / ص 568