موعظه و نصيحت سودى نمىدهد و دعوت به حق فايدهاى نمىبخشد ، پس امورى كه در آيه شريفه ذكر شده ، قضاوت حتمى و حكم قطعى پروردگار است به اينكه آنها را از بين مىبرد و زمين را از پليدى وجود آنها پاك مىسازد و مراد از اتيان ملائكه ، نزول فرشتگان عذاب است و مراد از آمدن پروردگار ، آمدن قيامت و روز ملاقات پروردگار و روز ظهور تامّ و جلوهء كامل حق و ظهور وحدانيّت خداوند است ، ولى بعضى از مفسران آمدن خدا را آمدن امر او دانستهاند .
امّا مراد از آمدن بعضى از آيات پروردگار ، آمدن نشانه يا حادثهاى است كه باعث تبدّل و دگرگونى نشأة حيات ايشان باشد ، بطوريكه ديگر نتوانند به قدرت و اختيارى كه قبلا داشتند برگردند ، مانند مرگ ، يا عذابى كه مفرّى از آن نباشد .
و اين گونه آيات ، زمانى كه نازل شوند ، چون اختيار از انسان سلب مىگردد ، لذا ايمان آوردن آنها در آنزمان سودى به حالشان ندارد ، مگر آنكه قبلا ايمان آورده و عمل خير و صالحى انجام داده باشند كه در غير اين صورت ايمان آوردنشان بعد از نزول آيات هيچ فائدهاى برايشان ندارد .
و در آخر مىفرمايد : ( منتظر باشيد ما هم منتظريم ) و اين كلام متضمن تهديدى جدّى است نه صورى و يا استهزائى ، پس مقام آيه هم همان استفهام انكارى است نه استهزاء و تهكّم .
لذا آيه شامل تهديدى جدّى است كه قضاى الهى آنها را در برمىگيرد و بين ايمان و لوازم آن جدائى مىاندازد و نكته بديعى كه از نظر نظم بى سابقه در آيه به كار رفته اين است كه لفظ ( ربّك ) را براى تأييد پيامبر سه بار تكرار نموده ، چون مشركان همواره به داشتن بتها مباهات مىكردند ، خداى متعال اراده نمود تا آنحضرت هم پروردگار خود را به رخ مشركان بكشد و به داشتن چنين پروردگارى افتخار نمايد و به او دلگرم باشد .
( 159 )
( إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى