اين مكرشان تنها عايد خودشان مىشود .
چون مكر به معناى عملى است كه شامل شرّ و ضررى باشد كه مكر كننده آن را به منظور ضرر رسانيدن به مكر شده و باطل ساختن هدف او انجام بدهد و از آنجا كه خداوند از دعوت دينى خود غرضى نداشته كه از آن نفعى عايد خود او شود ، بلكه منظور نظر او ، تنها منتفع شدن خود مردم مىباشد ، پس اگر كسى با خدا مكر كند و نگذارد كه غرض پروردگار از دعوتهاى دينى حاصل گردد ، در حقيقت مانع از انتفاع خودش شده و به خودش ضرر زده ، نه به پروردگارش .
( 124 )
( وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ )
: ( و زمانى كه آيهاى برايشان مىآيد ، مىگويند : ما هرگز ايمان نمىآوريم ، مگر آنكه آنچه به پيامبران دادهاند به ما نيز بدهند ، خدا بهتر مىداند كه رسالت خويش را كجا قرار دهد و به زودى كسانى كه گناه كردهاند به جهت نيرنگهايى كه نمودهاند در نزد خدا خوار و خفيف گشته و با عذابى شديد مجازات مىشوند ) ، يعنى همين بزرگان از مجرمين هر قريهاى همين كه آيهاى برايشان نازل شود ، مىگويند : ما به آن ايمان نمىآوريم تا زمانى كه خود ما نيز به مقام رسالت نائل شويم و مطلوبشان نفس رسالت است نه اينكه صرفا اصول و فروع معارف دينى را دريابند و خداوند در جواب مىفرمايد : رسالت كالايى نيست كه هر كسى شأن تحمّل آن را داشته باشد ، بلكه خدا خود بهتر مىداند كه رسالت خود را در كجا قرار دهد و چه كسى را به پيامبرى برگزيند و خداوند با اين بيان ادّعاى آنها را ردّ مىكند و از همين جا معلوم مىشود گويندهء اين سخن همه مشركان نبودهاند ، بلكه همان بزرگان از مجرمين آنها چنين سخنى را گفتهاند و گرنه اگر قرار بود خداوند همه را رسول كند ، ديگر كسى براى قبول تبليغ باقى نمىماند ، چون كار پيامبر تبليغ است و در ادامه مىفرمايد : به زودى همين بزرگان و افراد مجرم به