[ آيهء ( 127 - 122 ) حقيقت كفر و ايمان ]
( 122 )
( أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْكافِرِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ )
: ( آيا آن كس كه مرده بود و ما او را زنده كرده و برايش نورى قرار داديم كه به كمك آن ميان مردم راه مىرود ، مثل او مانند كسى است كه در تاريكيهائى قرار دارد كه از آن بيرون شدنى نيست ؟ اينچنين اعمال كافران برايشان آراسته شده است ) ، در اين آيه انسانى كه هدايت نشده به مردهاى تشبيه شده كه محروم از نعمت حيات است ، امّا زمانى كه خداوند او را هدايت كند او زنده مىشود و بوسيلهء نور هدايت خير را از شرّ و مفيد را از مضرّ باز مىشناسد و به اين وسيله ميان مردم زندگى مىكند ، امّا شخصى كه كافر است ، چون در تاريكيهاى عدم معرفت خير يا تميز آن از شرّ قرار گرفته است ، لذا به فردى تشبيه شده كه در تاريكى سرگردان است و راه نجاتى ندارد و اين چنين فردى در زندگى و مرگ و حيات پس از مرگ ، همه در ظلمت قرار دارد و خير را از شرّ تشخيص نمىدهد و علتش هم اين است كه اعمال كافران آنچنان در نظر آنها جلوه كرده و آنها را مجذوب ساخته كه نمىگذارد به فكر بيرون آمدن از ظلمت اعمال خود بيافتند و خود را به فضاى روشن سعادت و روشنائى هدايت بكشانند و اينچنين است كه خداوند مردم ستمكار و كافر را هدايت نمىكند .
( 123 )
( وَ كَذلِكَ جَعَلْنا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ أَكابِرَ مُجْرِمِيها لِيَمْكُرُوا فِيها وَ ما يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ وَ ما يَشْعُرُونَ )
: ( و اينچنين در هر دهكدهاى بزرگان بد كارى را قرار داديم تا در آنجا نيرنگ و فساد كنند و اينها جز به خودشان حيله نمىنمايند ، ولى درك ندارند ) ، مىفرمايد : چنانچه گفتيم عدّهاى از مردم در نور هدايت و عدّهاى در ظلمت گمراهى و كفر واقع شدهاند و راه خلاصى هم ندارند ، همينطور ما در هر قريهاى از مجرمين بزرگانشان را كه آنها هم در ظلمات قرار دارند وا داشتيم تا در آن قريه در برابر دعوت دينى پيامبران و مؤمنين مكر و حيله كنند ، در حالى كه مكرشان سودى به حالشان ندارد ، زيرا اينها گرفتار ظلمات هستند و خير و شرّ خود را نمىشناسند و نمىفهمند كه خسارت