( 113 )
( وَ لِتَصْغى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ لِيَرْضَوْهُ وَ لِيَقْتَرِفُوا ما هُمْ مُقْتَرِفُونَ )
: ( و هم براى اينكه قلبهاى كسانى كه به آخرت ايمان نمىآورند به آن مايل شود و آن را بپسندد و تا آنان نيز در عاقبت بدى كه براى آن شياطين است واقع گردند ) ، اين آيه در ادامهء گفتار آيه قبلى است و مىفرمايد : ما آنها را به حال خود گذاشتيم تا با گفتار فريبنده مردم را بفريبند ، تو نيز چون از آنها اعراض كنى ، آنها وحى شيطان را اجابت نموده و بسوى آن مايل مىشوند و مورد پسند آنان قرار مىگيرد و در نتيجه مرتكب گناهان و اعمال زشتى مىشوند تا به اعلى درجهء شقاوتى كه در ذاتشان وجود دارد مىرسند و اينچنين خداوند نه تنها اهل سعادت را در رسيدن به سعادت مطلوبشان يارى و مدد مىكند ، بلكه اهل شقاوت را نيز در رسيدن به سير مطلوبشان كه همان كمال شقاوت است مدد مىرساند ، همچنانكه فرمود :
( كُلًّا نُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ . . . )
« 1 » .
[ آيهء ( 121 - 114 ) توضيح دربارهء كلمة اللّه و احكام ذبيحه ]
( 114 )
( أَ فَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغِي حَكَماً وَ هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ إِلَيْكُمُ الْكِتابَ مُفَصَّلًا وَ الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْلَمُونَ أَنَّهُ مُنَزَّلٌ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ )
: ( آيا جز خدا داورى جستجو كنم ؟ در حالى كه اوست كه اين كتاب را به تفصيل بر شما نازل كرده و كسانى كه قبلا به آنها كتاب دادهايم مىدانند كه قرآن به حق از جانب پروردگارت نازل شده است ، پس ابدا از اهل ترديد مباش ) ، ( حكم ) به كسى اطلاق مىشود كه استحقاق حكم كردن را دارد و جز به حق قضاوت و حكم نمىكند و معناى آيه چنين است كه آيا من به غير خدا از شريكانى كه شما براى خود معبود گرفتهايد حكمى انتخاب كنم ؟ در حالى كه خداوند سزاوار حكميّت است ، چون اوست كه اين كتاب قرآن را به حق بر شما نازل كرده و هيچ يك از معارف و شرايع آن به يكديگر مختلط و مشتبه نيست و شامل
هامش
( 1 ) - سوره اسراء ، آيه 20 .