روزى به ما نمىرسد ) پس ما گروه برگزيدهء الهى هستيم و ما پسران خدا و مورد علاقه او هستيم ، پس هرگز ما را در آتش جاودانه نمىكند ،
( قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً فَلَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ )
: ( بگو اى پيامبر آيا از خدا در اين مورد عهدى گرفتهايد ؟ كه چون خدا وعدهء خود را خلاف نمىكند اينچنين مطمئن هستيد و يا آنكه بر عليه خدا چيزى مىگوييد كه علمى بدان نداريد ) و اين را با جسارت و جرأت بر خدا نسبت مىدهند ، پس كجاست آن عهدى كه ادّعا مىكنيد ، بلكه شما بين دو امر قرار داريد ، يا دروغ مىگوئيد و يا از روى جهل چيزى را به خدا نسبت مىدهيد .
( 81 )
( بَلى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ )
: ( بله كسى كه گناه كند و آثار گناه بر او احاطه پيدا نمايد ) ، خطيئه به معناى آن حالتى است كه بعد از ارتكاب عمل زشت و استمرار آن بدون ترس يا استغفار يا توبه ، براى نفس انسان حاصل مىشود ، پس احاطه پيدا كردن خطيئه موجب قطع تمام راههاى نجات و هدايت مىشود ،
( فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ )
: ( پس اين چنين كسانى اهل آتشند و در آن جاودانه خواهند بود ) لذا آنچه موجب جاودانگى در آتش مىشود همانا خاضع نشدن در برابر حق و عدم كنارهگيرى از گناه و توبه كردن از آنست و احاطه خطيئه هم فقط در مورد كسى فرض مىشود كه مشرك و يا كافر باشد .
( 82 )
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ )
: ( و كسانى كه ايمان آورده و عمل شايسته انجام دهند ) همانا از مقتضيات ايمان آن است كه اعمال شايسته از انسان صادر شود و از قلب او اعمال نيك بجوشد ،
( أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ )
: ( آنان اهل بهشت هستند و در آن جاودانند ) و همانا شرطى براى خلود در بهشت ذكر شده است كه آن هم ايمان و عمل صالح است .