حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ )
« 1 » ، ( هر كس در دنيا در جستجوى كشت آخرت باشد ما مزد دنيوى او را هم مىدهيم ، و هر كس تنها در جستجوى مزد دنيوى باشد تنها بهرهء دنيوى به او مىدهيم و ديگر در آخرت نصيبى نخواهد داشت ) .
لذا چون امر دعوت الهى جز به اين صورت نيست كه به اختيار بندگان و بدون اجبار آنان انجام پذيرد ، بنابراين رسول و پيامبر نيز بايد يكى از همين مردم باشد تا با آنها به زبان خودشان حرف بزند تا آنكه سعادت را با اطاعت و يا شقاوت را با مخالفت اختيار نمايند ، نه اينكه با فرستادن فرشتهاى آسمانى آنان را وادار به قبول دعوت خود نمايد .
پس اولا ) : فرشته اگر هم نازل شود ، ناچار بايد به صورت بشر درآيد و اگر فرشته به همان صورت ملكوتى و آسمانى خود نازل شود عالم غيب به شهادت مبدّل شده و پاى اجبار و الجاء در ميان خواهد آمد .
ثانيا ) : اگر خدا آنها را گمراه كرد بعد از آن بود كه خودشان گمراهى را براى خود اختيار كردند نه اينكه خدا ابتداء گمراهشان كرده باشد ، چون اين امر لايق ساحت قدس الهى نيست .
ثالثا ) : محصّل اين آيه احتجاج خداى تعالى است عليه كفّار به اين بيان كه اگر خداوند ملكى را براى هدايت آنها بفرستد نفعى به حال آنها ندارد ، چون در چنين فرضى آن ملك به صورت مردى از جنس بشر در خواهد آمد و لذا تفاوتى نمىكند .
( 10 )
( وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ )
: ( و به تحقيق پيامبران قبل از تو هم استهزاء شدند و در نتيجه عذابى كه انبيائشان آنان را از آن مىترسانيدند بر ايشان نازل گرديد و كيفر تمسخرشان را چشيدند ) ، ( حيق ) به معناى حلول و رسيدن است ، يعنى تمسخر و استهزاء كفّار نسبت به
هامش
( 1 ) - سوره شورى ، آيه 20 .