آن را زبور ناميده را نيز اقامه كنند ، و مطابق آنها عمل نمايند و اعتقادات مبداء و معاد خود را بر آنها مبتنى سازند ، در اين صورت بابهاى نعمت و روزى از آسمان و زمين بسوى آنها گشوده مىشود و داراى وفور نعمت مىگردند و نقمتها از آنان دور مىشود و بعضى از آنان مردمى معتدل و ميانه رو هستند كه تسليم خدا و اوامر و احكام او هستند ، امّا اينها در اقليّت مىباشند و ليكن بيشتر آنها از حدود الهى تجاوز مىكنند و دچار كفر و استكبار و سرپيچى مىباشند و اين اعمال بسيار زشت و ناپسند است .
[ آيهء ( 67 ) دستور ابلاغ وصايت امير المؤمنين عليه السّلام به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم ]
( 67 )
( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ )
: ( اى فرستادهء ما ، آنچه را از ناحيه پروردگارت به تو نازل شد ابلاغ كن و اگر اين كار را نكنى اصلا پيغام پروردگار را نرساندهاى و خدا تو را از شرّ مردم حفظ مىكند ، همانا خدا كافران را هدايت نمىكند ) ، خطاب با رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىباشد و دستورى اكيد فرموده است به ابلاغ و نوع بيان مانند برهان بر وجوب تبليغ است ، چون متعاقب اين دستور فشار و تهديد مىباشد و مىفرمايد : اگر اين پيام را نرسانى ، گويا اصلا رسالت پروردگار را به انجام نرساندهاى و همچنين ايشان را وعده مىدهد كه او را از خطراتى كه در اين امر ممكن است متوجّه وى شود ، نگهدارى كند ، و اين مىرساند كه حكمى كه آيه در حدود بيان آنست و رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مأمور به تبليغ آن شده امر مهمّى است كه در تبليغ آن بيم خطر ، يا بر جان رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و يا بر پيشرفت دينش وجود دارد و اين مطلب مشخص مىكند اين آيه هيچ ارتباطى به ما قبل و ما بعد خود يعنى مسائل اهل كتاب ندارد ، چون آنها در زمان نزول اين آيه اوضاعشان طورى نبود كه از جانب آنها خطرى متوجّه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم يا اسلام بشود ، پس اين آيه از نظر سياق با آيات قبل و بعد خود متفاوت است .
امّا آيه از يك امر مهمّى كه يا عبارت است از مجموع دين و يا حكمى يا احكام آن ، كشف مىكند و آن امر را به صورت نكره آورده ، تا عظمت آن را افاده كند و اين امر هر