اين نيست كه ما مؤمن هستيم ، امّا بيشتر شما فاسق و گناهكاريد .
( 60 )
( قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِكَ مَثُوبَةً عِنْدَ اللَّهِ مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ غَضِبَ عَلَيْهِ وَ جَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَ الْخَنازِيرَ وَ عَبَدَ الطَّاغُوتَ أُولئِكَ شَرٌّ مَكاناً وَ أَضَلُّ عَنْ سَواءِ السَّبِيلِ )
: ( بگو آيا مىخواهيد از كسانى خبرتان دهم كه از جهت سرانجام و پاداش خيلى بدتر از صاحبان اين عمل باشند ؟ آنان كسانى هستند كه خداوند آنها را لعنت كرده و بر آنها غضب نموده است و آنها را به صورت ميمونها و خوكها مسخ فرموده ، همان كسانى كه طاغوت را پرستيدند ، اينها بسيار جايگاه بدترى دارند و از راه حق منحرف ترند ) ، در اين آيه خداوند به نبى خود دستور داده تا وى با كفّار از در تسليم وارد شود تا آنها را زودتر قانع سازد و آن اين است كه به آنها بگويد به فرض ، ما قبول كرديم كه ايمان به خدا و نماز خواندن بد و شرّ است ، ليكن اگر بنا شود شرّ و غلط رسوا و استهزاء گردد ، نخست بايد چيزى را مسخره كرد كه از هر شرّى بدتر و از هر اشتباهى غلطتر است و اتّفاقا آن راه و روش خود شماست و به فرض كه ما گمراه باشيم ، شما از ما گمراهتريد ، چون لعنت خدا شامل حال شما شد و مسخ شدگانى به ميمون و خوك از ملت شما هستند و همچنين طاغوت پرستان از ملّت شمايند ، آيا اين همه عيب را در خود ناديده گرفته و در پى عيب جوئى از ما هستيد ؟ با اينكه عيوب ما ( به فرض كه ايمان به خدا عيب شمرده شود ) در برابر معايب شما بسيار ناچيز است .
در اينجا مراد از ( مثوبه ) مطلق جزا يا عاقبت است و مراد از ( طاغوت ) هر معبود غير خدا يا هر طغيانگر و كافر مىباشد .
( 61 )
( وَ إِذا جاؤُكُمْ قالُوا آمَنَّا وَ قَدْ دَخَلُوا بِالْكُفْرِ وَ هُمْ قَدْ خَرَجُوا بِهِ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما كانُوا يَكْتُمُونَ )
: ( و وقتى كه نزد شما مىآيند ، مىگويند : ايمان آورديم در حالى كه هم آمدنشان به خدمت تو و هم خارج شدنشان با حالت كفر بوده و خدا به آنچه مخفى