ترك آنها در گمراهيشان باعث مىشود تا آنها راه دوزخ را با اعمال و نيّات پليدشان بر خود هموار كنند ، پس خدعهء آنها عينا عليه خودشان مىباشد و از صفات اين افراد اين است كه با حالت كسالت و بىميلى به نماز مىايستند و ثانيا هدفشان هم از اين نماز ريا و خودنمايى است و قلبشان غافل و فارغ از توجّه و ياد خداست و جز اندكى خدا را ياد نمىكنند .
( 143 )
( مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا )
: ( منافقان بين دو گروه مؤمن و كافر سرگردانند نه با آن گروهند و نه با اين گروه و هر كس كه خدا گمراهش كند ، هرگز براى او راه هدايتى نمىيابى ) ، صفت ديگر منافقين اين است كه بين دو گروه مؤمن و كافر متردّد هستند و با هر دو طرف آمد و شد دارند ، امّا نه به كفّار بستگى و تعلّق دارند و نه به مؤمنان ، لذا نه مؤمن حقيقى هستند و نه كافر محض ، و علت واقعى اين مذبذب بودن منافقين اين است كه خداوند آنها را گمراه كرده و لذا راهى بسوى هدايت ندارند و اينكه به جاى مذبذب نفرمود ، متذبذب براى آن بود كه بفهماند اين حالت سرگردانى را خودشان برنگزيدهاند ، بلكه مهر الهى موجب اين تحريك و اضطراب براى آنها شده تا سعى و تلاششان در زندگى به يك هدف ثابت و آرامش بخش منتهى نگردد .
( 144 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَ تُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطاناً مُبِيناً )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، به جاى مؤمنان كافران را دوست خود مگيريد ، مگر مىخواهيد عليه خود براى خدا دليلى آشكار پديد آوريد ؟ ) ، اين آيه در مقام موعظه و نصيحت مؤمنان است كه از ناخشنودى خدا اجتناب كنند و از بيمارى قلب و ضعف ايمان بر حذر باشند و با كافران دوستى و مودّت نداشته باشند و آنها را ولّى و سرپرست خود نگيرند ، چون در اين صورت همانند منافقين خواهند بود و خداوند حجّت و برهانى آشكار بر عليه آنان خواهد داشت ، چون حجّت در نارضايتى خداوند قائم بر اعمال و رفتار بندگان است .