( 114 )
( لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً )
: ( هيچ خيرى در بيشتر سخنان بيخ گوشى از آنان نيست ، مگر آنكه سفارش به صدقه دادن يا نيكوئى يا اصلاحى در بين مردم باشد و هر كس براى رضاى خدا چنين كند به زودى به او پاداشى بزرگ مىدهيم ) ( نجوى ) يعنى گفتگوى سرّى و پنهانى و هيچ خيرى در بيشتر اين سخنان نيست ، خواه به صورت شبانه و سرّى باشد و يا غير آن و ظاهر استثناء در موارد مذكور آنست كه استثناء منقطع است ، پس معنا چنين است كه ، ولى كسى كه امر به صدقه يا اصلاح بين مردم و يا نيكى مىنمايد در اين صورت در سخن سرّى او خيرى هست و شايد آوردن صدقه زايد بر معروف با آنكه صدقه خود از مصاديق و معروف است به جهت آن باشد كه ذكر خاص با وجود ذكر عام گوياى عنايت زايدى نسبت به خاصّ است ، چون صدقه فرد كامل و تامّ معروف است و در بيان آن غالبا نياز بيشترى به نجوى هست .
و گفته مىشود كه مراد از نجوى آنست كه گروهى به دور از جماعت مسلمين شبانه و پنهانى در مورد امرى گفتگو و برنامه ريزى كنند در حالى كه وجههء تربيت اسلامى آنست كه هر انسانى مشكل و مسأله خود را ابتدا به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم عرضه نمايد و اگر امرى شخصى است كه نمىخواهد بين مردم شايع شود آن را به طور سرّى با پيامبر مطرح كند و حكمت اقتضاء مىكند كه افراد مسلمين خود را از جماعت كنار نكشند و رو به افراد نياورند و خود را به تصوّرات و مشكلات و افكار و مسائل شخصى و گروهى منحصر نكنند .
و در آخر مىفرمايد : اگر شخصى كه نجوى مىكند اين امر را به جهت رضاى خدا انجام دهد و مىخواهد عملش براى نزديكى و قرب به خدا باشد ، پس خداوند به او اجرى عظيم مىدهد ، امّا چنانچه در آيه بعد بيان مىشود ، اگر اين عمل را به جهت دشمنى و مخالفت با رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم انجام دهد و قصدش برگزيدن طريقى غير از طريق