تقوى رهنمون مىگردد . ( الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ، لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ ) « 1 » . ( 5 ) ( أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ ) : هدايت و دلالت همهاش از ناحيه خداى سبحان است و اگر به ديگران نسبت داده شود از طريق مجاز گويى است ، ( وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) : و فلاح به معناى رستگارى و ظفرمندى است ، لذا متّقين حقيقتا از جانب پروردگارشان هدايت شدهاند و رستگار خواهند بود .
[ آيهء ( 20 - 6 ) شرح وضع و حال منافقين ]
( 6 ) ( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ ) : ( همانا كسانى كه كافر شدند بر ايشان على السويّه است ، اگر آنها را انذار كنى يا نكنى ايمان نمىآورند ) ، كفر در قرآن بر پنج وجه است : 1 - كفر انكار ربوبيّت و اين قول كسانى است كه اعتقاد به خدا و بهشت و جهنم و . . . ندارند . 2 - كفر انكار و جحود به معرفت و اين قول كسانى است كه يقين دارند اما ايمان با منافعشان سازگار نيست ( وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ) « 2 » ، ( آن را انكار مىكنند در حالى كه نفسهاشان نسبت به آن يقين دارد ) . 3 - كفر نعمتها ، يعنى شكر نكردن نعمتهاى الهى ( هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ ) « 3 » ( اين از فضل پروردگار من است تا آزمايش كند كه من شكر مىكنم يا كفر مىورزم ) ؟ 4 - كفر به ترك اوامر الهى ، يعنى عمل نكردن به دستورات الهى و ارتكاب معاصى .