تقوى رهنمون مىگردد .
( الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ، لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ )
« 1 » .
( 5 )
( أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ )
: هدايت و دلالت همهاش از ناحيه خداى سبحان است و اگر به ديگران نسبت داده شود از طريق مجاز گويى است ،
( وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ )
: و فلاح به معناى رستگارى و ظفرمندى است ، لذا متّقين حقيقتا از جانب پروردگارشان هدايت شدهاند و رستگار خواهند بود .
[ آيهء ( 20 - 6 ) شرح وضع و حال منافقين ]
( 6 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ )
: ( همانا كسانى كه كافر شدند بر ايشان على السويّه است ، اگر آنها را انذار كنى يا نكنى ايمان نمىآورند ) ، كفر در قرآن بر پنج وجه است :
1 - كفر انكار ربوبيّت و اين قول كسانى است كه اعتقاد به خدا و بهشت و جهنم و . . . ندارند .
2 - كفر انكار و جحود به معرفت و اين قول كسانى است كه يقين دارند اما ايمان با منافعشان سازگار نيست
( وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ )
« 2 » ، ( آن را انكار مىكنند در حالى كه نفسهاشان نسبت به آن يقين دارد ) .
3 - كفر نعمتها ، يعنى شكر نكردن نعمتهاى الهى
( هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ )
« 3 » ( اين از فضل پروردگار من است تا آزمايش كند كه من شكر مىكنم يا كفر مىورزم ) ؟
4 - كفر به ترك اوامر الهى ، يعنى عمل نكردن به دستورات الهى و ارتكاب معاصى .
هامش
( 1 ) - سوره ص ، آيه 26 .
( 2 ) - سوره نمل ، آيه 14 .
( 3 ) - سوره نمل ، آيه 40 .