لعنت خدا و نفرين بر آنان است كه خدا آنها را از سعادت در دنيا و آخرت محروم كند .
( 160 )
( إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا )
: ( مگر آن كسانى كه توبه كرده و آنچه را فاسد كرده بودند اصلاح كنند و توضيح دهند ) اين جمله استثنائى است از آيه قبلى و اگر در اين آيه توبه را مقيّد به قيد ( بيّنوا ) كرده ، آن است كه اينها بايد طورى توبه كنند كه آنچه را كتمان كرده بودند آشكار كنند و همه مردم از آن خبردار شوند ،
( فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ )
: ( اينچنين كسانى را من بسوى آنها باز مىگردم ( با قبول توبه ) و من توبهپذير و مهربانم ) پس خداوند آمرزنده است براى هر كس كه ايمان بياورد و توبه نمايد و عمل صالح نمايد و جبران مافات را بكند و اينان را خدا هدايت كرده و از آنان در مىگذرد .
( 161 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ )
: ( بدرستى كسانى كه كفر ورزيدند و در حال كفر مردند . . . ) اينان كسانى هستند كه اصرار بر دشمنى و كفر و تكذيبشان نمودند ، پس راه آنان راه شيطان است و در اين آيه علماء كتمان كننده را شريك شيطان قلمداد نموده و لعن مطلق به آنها كرده است ، چون با كتمان حقيقت ، حاكم ظالم را در مركز حكومت ترك كردهاند ،
( أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ )
: ( لعنت خدا و ملائكه و همهء مردم بر آنان است ) و اين حكمى از جانب خداست كه هر لعنتى كه از هر انسان و هر فرشتهاى سر بزند متوجّه ايشان شود .
( 162 )
( خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ )
: ( در حالى كه در آن لعنت جاودانه خواهند بود و عذاب از ايشان تخفيف نمىپذيرد و مهلت داده نمىشوند ) پس آنها در لعنت خدا جاودانند و لعنت الهى مبدّل به عذاب مىشود و به آنها مهلتى داده نخواهد شد .