فتاده است ؛ اگر اميرزاده على ، امير عبد الكريم را روانه گرداند و وجوهى كه عساكر همايون را خرج شده « 1 » به نوّاب ديوان اعلى رساند ، صورت عجز و افتقار او معروض داريم ، شايد بحر رحمت پادشاهى موجى « 2 » زند ، و اقذار ذنوب ايشان را بر ساحل عفو و اغماض فگند . شيخ مشار اليه تقبّل نمود كه [ اگر ] امير كامكار با لشكر جرّار در قصبهء ابهر توقف فرمايد ، او « 3 » فرزند خود را نزد والى گيلان روانه « 4 » گرداند و امير عبد الكريم را با وجوه پيشكش به خدمت امرا رساند . بدين موجب امير اعظم كامكار سخن رسول گيلان را به عرض همايون رسانيد . ( 124 - ر )
چون خاطر نوّاب بر والى گيلان تغيّر « 5 » تمام يافته و ضمير رحمت تأثير ، روى رضا از او برتافته بود ، به [ اظهار ] عجز و افتقار او اصلا التفات نفرمود و نشان به اسم امير اعظم كامكار روان شد كه در قصبهء ابهر اصلا توقف ننمايد و از راه قزوين و رودبار ، خون ريز و آتش بار با عساكر جرّار در وسط گيلان « 6 » فرود آيد . امير اعظم در روز متوجّه گيلان شد و چون در بلدة الموحّدين « 7 » قزوين نزول فرمود ، والى گيلان ديگر با [ ره به ] تجديد مقدّمات تضرّع و ابتهال اشتغال نموده « 8 » پسر عمّ خود را كاركيا سيّدى احمد به اتّفاق قاضى رودبار و مولانا حسن بارك اللّه و مولانا على جان به رسم رسالت نزد امير كامياب فرستاد .
رسول « 9 » جيلان « 10 » چون به قزوين رسيد « 11 » جميع سادات عظام و قضات اسلام و مشايخ كرام و زاويه نشينان و درويشان آن بلده را برداشته به اتّفاق در صورت تضرّع و شفاعت به خدمت امير كامكار حاضر شدند . زبان حالشان به فحواى
لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ
[ 2 / 286 ] متكلّم و لسان مقالشان به اين ترانهء متضرّعانه مترنّم بود .
ابيات « 12 »
كرا تاب قهر الهى « 13 » بود * كرا طاقتِ كين شاهى بود
هامش
( 1 ) .F: شده + بود
( 2 ) .P: موج .
( 3 ) .F: و .
( 4 ) .F: روان
( 5 ) .P: تغيّرى .
( 6 ) .KP: گيلانات .
( 7 ) .K: بلدهء موحدين .
( 8 ) .P: كرده .
( 9 ) .P: رسل .
( 10 ) .K: گيلان .
( 11 ) .P: رسيدند .
( 12 ) .P: شعر .
( 13 ) .KP: آلاهى .