برداشتند ( ص 75 س 8 - 9 ) ، « ايلچى مىفرستادند و از وصول چنگز خان اعلام مىكرد و . . . تحذير مىنمود و . . . تشديد مىكرد و هركجا ايلى قبول مىكردند شحنه با التمغا بنشان مىدادند و مىرفت و هركجا كه امتناع مىنمودند آنچ سهل مأخذ بود . . . مىگرفتند و مىكشت » ( ص 117 س 4 - 10 ) ، و نظاير آن نيز در اين كتاب بسيار است « 1 » و اين طريقه در غالب مؤلّفات قدما معمول بوده است ،
13 - اضافهء نام حكمران يا پادشاه يا صاحب محلّى به خود آن محلّ چون « علاء الدّين الموت » يعنى پادشاه و صاحب الموت ( ص 205 س 12 ) ، و « اوزار خان الماليغ » ، يعنى حكمران و صاحب الماليغ ( ص 48 س 13 - 14 ) ، و « ارسلان خان قياليغ » به همين معنى ( ص 56 س 3 ) ، و اين طريقه نيز در كتب متقدّمين جدّا معمول بوده است از جمله تاريخ طبقات ناصرى للقاضى منهاج الدّين عثمان الجوزجانى و لباب الألباب لنور الدّين العوفى چون : ملك تاج الدّين مكران و ملكشاه و خش و شمس الدّين محمّد باميان و تاج الدّين تمران و ناصر الدّين محمّد مادين يعنى صاحب مكران و صاحب و خش و هكذا « 2 » ،
هامش
( 1 ) از جمله رجوع كنيد بص 67 س 11 - 13 ، ص 104 س 14 - 15 ، ص 124 س 21 - 22 ، ص 218 س 7 - 8 ،
( 2 ) رجوع كنيد نيز بحواشى راقم سطور بر لباب الألباب عوفى ج 1 ص 304 ،