مثنوى « 1 »
حبّذا زين پل مبارك فال * كه « 2 » بود آسمان جاه و جلال
بر سرش سايبان رنگارنگ * چون كله بر سربتان فرنگ
باطن او ز جوش گل سرشار « 3 » * چون رگ شاخ گل به فصل بهار
گشت در عهد پادشاه زمان * جنّتى بر پل صراط عيان
نه پل است اين كه هست گريانى * از غم روى دوست نالانى
رند « 4 » دل دادهايست عاشق وش * [ گ 270 آ ] ديده پر آب و دل پر از آتش
تا تواند جمال جانان ديد * خواه باشد قريب و خواه بعيد
هست تا شام و شام تا به سحر * دور بينش ز آب پيش نظر
مىكشد هر كه مىشود يارش * به سرّ چشم خويشتن بارش « 5 »
چون دل عاشق از خيال بتان * در دلش هست شعلهها تابان
روز و شب همچو عاشق بىتاب * باشد از اشك « 6 » چشم خويش « 7 » در آب
خاصّ صف بسته ، مجلس را صورت نگار گردانيده بودند « 8 » و مجلس خاصّ به زربفتهاى گوناگون و تصويرات از حيزّ تصوّر بيرون و آيينههاى بدن « 9 » نما و لاله رويان سرو بالا و شيشههاى شراب ارغوانى و شموع كافورى خسروانى و قناديل غرابت « 10 »
هامش
( 1 ) . م : راقمه ده ، مج : نظم . د : بيت .
( 2 ) . مج : كو .
( 3 ) . ده : ز جوشش سرشار .
( 4 ) . د : زنده . ده : رنده .
( 5 ) . ل : يارش . م : بازش .
( 6 ) . مر : رشك .
( 7 ) . د : خويشتن .
( 8 ) . مج : گردانيدهاند .
( 9 ) . د ، مج : جهان .
( 10 ) . د ، مج : غرايب .