[ مصراع ] :
« با آل على هر كه در افتاد بر افتاد »
مجددا بر عالميان ظاهر گرديد ؛ « 1 » اميد كه هميشه معاندان دين و دولت « 2 » و الا ، تيره روزگار و اسير دام « 3 » هلاك « 4 » و بوار باشند .
شرح آيين پل جديد « 5 »
در كارخانهء حكمت مقدر اشياء و خالق ارض و سما كه يك رشته بيكار و يك نخ ، خالى از گوهر اسرار نيست هر امرى را زمانى و جوهر هر مصلحتى را كانى است نبينى كه تا شاهد پر رنگ و بوى « 6 » بهار . « 7 » برقع از جمال جهان آرا برنمىدارد ، « 8 » تماشايى « 9 » گل ريحان ، سر از دريچهء اغصان اشجار و نقاب استار « 10 » برنمىآرد « 11 » و تا آفتاب جهانتاب روى گرمى به خاك نشينان « 12 » عالم سفلى نمىنمايد ، ثمر دل بر شاخ نمىبندد « 13 » و گل دهان به خنده بىاختيار نمىگشايد . [ گ 269 آ ] گوهر كه دل بر گوشهء عزلت صدف بسته به تكليف رسيدن وقت ، برهنه و عريان راه غربت « 14 » پيمايد و فولاد كه در حبّ وطن صلب « 15 » است به محصلى آمدن هنگام ، « 16 » زنگ « 17 » كلفت به جلا از ضمير مىزدايد .
كمال هر چيزى چون بلوغ اطفال پيش از آمدن وقت ميسر نيست و حصول كارى چون رسيدن ميوه قبل از ورود زمان آن مقدور نه ، و الحمد للّه « 18 » و المنّه كه كمال يافتن شكفتگى و نشاط موقوف به آمدن زمان فرخنده نشان « 19 » اعليحضرت ظلّ اللّهى « 20 » بوده و هلال فراغت و راحت و انبساط در اين عهد همايون تمام روى
هامش
( 1 ) . مج : گرديده .
( 2 ) . مج : اين دولت .
( 3 ) . م : - « دام » .
( 4 ) . ده : هلاكت .
( 5 ) . مج : شرح آيين بستن و گلريزان نمودن پل حسن آباد . مج : « عنوان » سفيد است .
( 6 ) . م : - « و بوى » .
( 7 ) . د : - « بهار » .
( 8 ) . مج : + تا آفتاب روى گرمى به خاك . . .
( 9 ) . م : و تماشاى .
( 10 ) . ده : استتار .
( 11 ) . د : دارد .
( 12 ) . م : نيسان .
( 13 ) . مج : دهد .
( 14 ) . د ، مج : عزيمت .
( 15 ) . ل : اصلب .
( 16 ) . د ، مج : - « هنگام » .
( 17 ) . ل : رنگ .
( 18 ) . م : - « للّه » .
( 19 ) . ل ، مج : شأن .
( 20 ) . د ، ده ، مج ، مر : رحمن .