اختلاف پرداخته باشد ، لهذا اين نيت خير امنيت « 1 » مانند باد بهار « 2 » كه بدون جبر و اكراه منشأ برومندى اغصان و اثمار « 3 » مىگردد در مزاج پير و جوان يهودان كه صلابت كفر و شدت عناد ايشان بر عالميان ظاهر است و در زمان سلاطين سلف به سياسات اليم « 4 » و عقوبات عظيم « 5 » ترك دين باطل نكرده سالك صراط مستقيم دين « 6 » اسلام نگشته بودند اثر نموده ، طالب اين سعادت و ملبس به لباس ايمان و ممتاز به انعامات بيكران گرديدند .
تفصيل اين اجمال آنكه از به دو سكنى دار السلطنهء اصفهان منازل آن جماعت « 7 » و خانههاى مسلمانان در جوار هم واقع شده « 8 » در ملبوس ، علامتى كه بدان نشان « 9 » از اهل اسلام ممتاز گردند نداشتند و اين معنى موجب عدم اجتناب مسلمانان و سرايت نجاست ايشان مىگرديد ، امر فرمودند كه اين گروه اگر « 10 » بر مذهب باطل خود ثابت و راسخ باشند مكانى در خارج شهر جهت ايشان تعيين « 11 » نموده به لباسى كه حسب الشرع الاقدس مقرر است ملبس گردند كه از اهل اسلام ممتاز باشند و قيمت منازل ايشان از سركار خاصّه شريفه « 12 » داده شود « 13 » و هريك را كه نور اسلام بر سراچهء ضمير تافته به هدايت توفيقات الهى سالك « 14 » طريق اسلام گردد ، از قرار نفرى « 15 » دو تومان از سركار خاصّه شريفه داده « 16 » مانع نشده ، گذراند كه در منازل سابق خود سكنى داشته باشند .
لهذا جماعت مزبوره همگى « 17 » اتفاق نموده به خواهش تمام تلقى به قبول اسلام نمودند و وجه جزيهء ايشان كه مبلغى خطير و هرساله و اصل « 18 » سركار خاصّه شريفه مىشد از ايشان ساقط گشته سواى آن نيز از قرار نفرى دو تومان « 19 » به انعام ايشان مقرر گرديد و يهودان ساير ممالك محروسه نيز بعد از استماع خبر اين « 20 » عطيه
هامش
( 1 ) . ده : خير انيت .
( 2 ) . مر : - « بهار » .
( 3 ) . مر : اشجار .
( 4 ) . م : عظيم .
( 5 ) . م : اليم .
( 6 ) . د ، ده ، مج ، مر : - « دين » .
( 7 ) . م : ايشان .
( 8 ) . ل : + بود .
( 9 ) . م : - « نشان » .
( 10 ) . م : - « اگر » .
( 11 ) . ل : يقين .
( 12 ) . مج : - « شريفه » .
( 13 ) . ل : شده .
( 14 ) . ده : مسالك .
( 15 ) . ده ، ل : + مبلغ .
( 16 ) . د : + شود . ده : .
( 17 ) . مر : - « همگى » .
( 18 ) . د : داخل .
( 19 ) . م : از اين قسمت تا انتهاى مطلب افتادگى دارد .
( 20 ) . مر : استماع جزاى .