مىگرديدند . برخى گفتهاند : متعلق به
« فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ »
است و معناى آن اين است : نعمتهاى الهى بر آنان غير قابل شمارش است پس اگر براى ساير نعمتها او را نپرستيدند بايد براى ايلاف آنها براى كوچ تابستانى و زمستانى بپرستند . برخى گفتهاند : لام در اينجا براى تعجب است . يعنى آيا تعجب كردند ايلاف قريش را ( قريش داراى دو كوچ در هر سال براى تجارت بوده است يكى در زمستان به سوى يمن و يكى در تابستان به سمت شام ) و ايلاف در اينجا مصدر به معناى الف است . پس لايلاف قريش همان لالف قريش به معناى لحبّ قريش مىباشد . برخى گفتهاند : آلف متعدى به دو مفعول است گفته مىشود : آلف زيد المكان و آلف عمرا المكان . پس معناى آيه اين است كه : لايلاف اللّه تعالى قريشا الرحلتين . كه بنابراين وجه مصدر اضافه به مفعول شده ولى بنا بر وجه اوّل اضافه به فاعل گرديده است . و اما تكرار اضافه مصدر يعنى ايلافهم گفته شده كه بدل از آن ايلاف اوّل است و برخى گفتهاند كه براى تأكيد است مثل اينكه گفته شود : « اعطيتك المال لصيانة وجهك صيانة عن ذل السؤال » .
سورهء ماعون
الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ
« 1 » سؤال 1128 : چگونه خداوند اهل سهو در نماز را تهديد نموده درحالىكه در حديث نبوى نفى مؤاخذه از او شده است كه « رفع عن امتى الخطأ و النسيان » جواب : مراد از سهو در اينجا تغافل و تكاسل و بىتوجهى به نماز و اداى آن است و اين كار منافقان يا مسلمانان فاسق است . و مراد سهوى نيست كه به خاطر وسوسه شياطين يا حديث نفس كه پيش مىآيد از كار
هامش
( 1 ) . سورهء ماعون ، آيهء 5 : كسانى كه از نماز خود غفلت و سهو مىنمايند .