خلقت حضرت آدم عليه السّلام . پس منافاتى با هم ندارند .
وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ
« 1 » سؤال 773 : خداوند كه منزّه از داشتن روح است چگونه مىفرمايد كه از روح خود در كالبد آدم عليه السّلام دميد ؟
جواب : معنا اين است كه خداوند از روحى كه منسوب به او و مخلوق و پديد آمدهء بدست اوست در كالبد آدم عليه السّلام دميده است .
قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ
« 2 » سؤال 774 : چرا در اينجا مرگ آدميان را به فرشته مرگ نسبت داد درحالىكه در جاى ديگر به فرشتگان ( توفته رسلنا ) و درهاى ديگر به خود نسبت داد كه فرمود : ( الله يتوفى الانفس حين موتها ) ؟
جواب : خداوند تعالى با آفرينش مرگ و فرمان به فرشتگان مبنى بر گرفتن روح از انسان ميراننده است و فرشتگان نيز از آن جهت كه دستياران ملكالموت هستند ميرانند محسوب مىشوند كه روح را از سر انگشتان به حلقوم مىكشند . و ملكالموت ( حضرت عزرائيل ) روح را از حلقوم بيرون مىآورد ميراننده محسوب مىگردد .
پس هم خدا و هم فرشتگان و هم ملكالموت همگى ميراننده محسوب مىگردند .
إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً
« 3 » سؤال 775 : چگونه خداوند مؤمنان را در اين آيه چنين توصيف مىفرمايد درحالىكه نه همهء مؤمنان چنين هستند و نه شرط تحقق ايمان اين
هامش
( 1 ) . سورهء سجده ، آيهء 8 : و در آن از روح خود دميد .
( 2 ) . سورهء سجده ، آيهء 10 : بگو كه فرشته مرگ شما را قبض روح مىكند .
( 3 ) . سورهء سجده ، آيهء 14 : كسانى بر آيات ، ايمان مىآورند كه اگر ياد ما كنند به سجده مىافتند .