است نميزنند از ترس اينكه مبادا مسموم بزهر يا اوراد مهلكى باشد آنها دست بند و گردنبند طلا و جواهرات و مخصوصا مرواريد استعمال ميكنند و هميشه شمشيرى در كمر دارند و حتى در مهمانيها و جشنها آن را باز نميكنند . ايرانيان پر حرف و لافزن ميباشند و در روزهاى خوب و بد سخت و تهديد كنندهاند و نيز تودار و متكبرند ايرانيان بهترين جنگيهاى عالمند و ليكن هوش و زرنگيشان بيشتر از شجاعتشان است جنگ با آنها از دور با تير و كمان وحشتانگيز است رويهمرفته شجاعند و سختيهاى جنگ و سفر را خوب متحمل ميشوند آنها تصور ميكنند كه اختيار حيات بندگان و مردمان كوچك دردست آنها است خادمى نميتواند در حضور آنها لب باز كند ايرانىها خيلى عشرت پرست هستند و بطور خلاصه نجباء و رجال ايران اوقات خود را بورزش با اسلحه و شكار و جنگ و عشرت ميگذرانند با همهء اينها ايرانيها با ادب و جوانمردند » كريستنسن ميگويد : « ايرانيها معايب بسيارى داشتهاند و ليكن صفاتى نيز داشتند كه در هيچ كدام از ملل قديمه حتى در روميها هم نبوده اين صفات : ادب و شجاعت اخلاقى و جوانمردى است صفات مذكوره را ايرانيها از ابتداء تاريخشان داشتند وقتى كه تمدن ساسانى در زمان خسروها باوج ترقى رسيد اخلاق اشراف ايرانى قرن هيجدهم ما را « 1 » بخاطرها ميآورد » .
زارعين در دهات زندگى ميكردند و ماليات ميدادند ولى آزاد نبودند كه تغيير مسكن و مأوى داده از جائى به جائى بروند در موقع لزوم خدمت نظامى و پيكار بر عهده آنان بود و پياده نظام از اينها تشكيل ميشد اما شهرنشينها وضعيّاتشان بهتر از دهاتيها بود آنها فقط ماليات سرانه ميدادند و از خدمت نظامى معاف بودند .
هامش
( 1 ) - يعنى اروپائى را .