فرارى گرديد و اويس در رمضان 759 بتبريز وارد شد و در ربع رشيدى مقر كرد و قريب 47 نفر از امراى منافق ملك اشرف را بقتل رساند و بقيهء ايشان هم گريخته پيش اخىجوق رفتند .
سلطان اويس يكى از امراى خود را به عقب اخىجوق و امراى فرارى فرستاد ولى اين امير در رفتن تعلّل بخرج داده در كار جنگ مسامحه نمود به همين جهت بر سپاهيانش هزيمت افتاد و اويس مجبور شد كه در زمستان ببغداد مراجعت كند و آذربايجان را قهرا باخىجوق واگذارد .
سال بعد چنان كه سابقا هم گفتيم امير مبارز الدّين محمّد مظفّرى بآذربايجان لشكر كشيد و تبريز را مسخّر نمود ولى همين كه شنيد سلطان اويس از بغداد بعزم تبريز حركت كرده آذربايجان را ترك گفت و بشيراز برگشت و اويس بار ديگر بتبريز دست يافت و از اين تاريخ ديگر آذربايجان و ارّان و موقان ضميمهء ممالك امراى جلايرى گرديد و حدود قلمرو ايشان از مشرق تا سلطانيّه و كنار درياى خزر بسط يافت .
در سال 765 اويس چنان كه گفتيم بشاه محمود مظفّرى كمك كرد و چون شاه محمود به اين وسيله شاه شجاع را از شيراز راند اهميّت سلطان اويس بيش از پيش شد و تا كرمان و سواحل خليج فارس صيت اشتهار او رسيد . اويس در 766 بكمك قرامحمّد تركمان بغداد را از كف حكمران عاصى آنجا بدرآورد و دو ولايت موش و موصل را هم از بيرام خواجه برادر قرامحمّد تركمان گرفت و در همين تاريخ شروان را هم امراى او فتح كردند .
اويس پس از دادن دختر خود بشاه محمود مظفّرى در حقيقت او را هم كه بر اصفهان حكومت داشت و رقيب شاه شجاع بود تحت نفوذ خود آورد و در 772 شهر رى را هم از دست امير ولى از امراى طغاتيمور خان امير جرجان گرفت .
وفات اويس در 776
در سال 774 امير ولى بار ديگر بعزم تسخير عراق عجم به اين ديار آمد و شهر ساوه را گرفت و بجرجان برگشت . سلطان اويس براى قلع ريشهء فساد او در ربيع الاخر سال 776 از تبريز