اراضى ايلنشين سرحدى بين دولتين ايران و عثمانى اختلافات بروز ميكرد و عمدهء اين اختلافات در باب ناحيهء قطور بود از محال خوى كه عثمانيها آنجا را در ضمن فتنهء سالار و گرفتارى ايران در سمت خراسان تصرف كرده بودند . دو همسايه ديگر ايران و عثمانى يعنى انگليس و روس غالبا در حل اين اختلافات حكميت ميكردند چنان كه يك بار در سال 1282 و بار ديگر در ضمن عقد معاهدهء برلين پس از شكست عثمانى از روس يعنى در سال 1296 در اين خصوص واسطهء اصلاح بين دو دولت شدند تا عاقبت بموجب مادهء 60 آن معاهده قطور بايران برگشت اما باز اختلافات سرحدى ايران و عثمانى حل نشد تا آنكه در 1332 چهار دولت نمايندگانى براى تشخيص خط قطعى سرحدات غرب ايران به اين حدود فرستادند و آن هيئت درست يك روز قبل از آنكه بين عثمانى از طرفى و روس و انگليس از طرفى ديگر در ايام جنگهاى بين المللى محاربه دربگيرد كارهاى خود را خاتمه بخشيد و مرز قطعى بين ايران و عثمانى معين شد ليكن دولت ايران اين مرز را برسميت نشناخت و درخصوص پارهاى قسمتها از آن مخصوصا قسمت مجاور شط العرب اعتراض داشت بعد از آنكه دولت عثمانى تجزيه شد و دولت تازهء عراق تحت قيمومت انگليس تأسيس و در اين قسمت با ايران همسايه گرديد دولت ايران اعتراض خود را تجديد نمود حل اختلاف سرحدى بين ايران و عراق بمجمع اتفاق ملل محول گرديد و پس از چند بار مذاكره بالاخره دولتين در سال 1315 شمسى با مذاكرات مستقيم اختلافات مرزى خود را حل نمودند و امر بنفع ايران خاتمه پذيرفت .
صدارت حاجى ميرزا حسينخان سپهسالار
چنان كه سابقا اشاره كرديم ناصر الدين شاه پس از عزل اعتماد الدوله نورى تا سال 1281 ديگر كسى را بصدارت اختيار ننمود بلكه هيئت وزرائى تشكيل داد كه رياست ايشان در حقيقت با شخص شاه بود . در سال 1281 بتاريخ 24 شوال ناصر الدّين شاه ميرزا محمد خان قاجار وزير جنگ و سپهسالار را كه سال قبل در سركوبى تركمانان استرآباد كفايتى بخرج داده و سپهسالار اعظم لقب يافته بود بصدارت