مشروع كه فرزندى آورد بنام شرف و زن ديگرى كه صيغه بود و دو پسر آورد يكى چونى ديگرى قجق . پدر هنگام احتضار يكى از دو اسب خود را به شرف بخشيد و اسب ديگر را به دو تا نابرادرى او داد . ولى چونى از پذيرفتن اسب مشترك كه نيم آن سهم قجق بود ، خوددارى نمود . بنابراين دل شرف بر حال او سوخت و او را پشت اسب خود سوار كرد . بدين ترتيب قجق با شرف پيوند يافت . يموتها از فرزندان اين سه پسرند از اين جهت ادعا دارند ، كه نسب اولاد شرف برتر از چونى است . سلاخ كه نه پيرام شلى و اوگم منقسم ميشوند ، حالا بيشتر در خاك روسيه بسر مىبرند ، جزو طايفهء شرف بشمار ميروند . زيرا نسبت نزديك با قجق دارند . قبيلههاى يموت از حدود غربى به مشرق به ترتيب ذيل مقيم هستند : جعفرباى ، اتاباى ، ايلگى ، داز ، دوجى ، بكه ، بهلكه ، بدراق ، ايمير ، كوچك سلاخ ، قجق ، قانيخمز واگدير .
محلات ذيل بعضى از اقامتگاههاى دائمى يموت است ، كه ذكرى از آنها نشده است :
1 -
پست مرز مراوه تپه در ساحل جنوبى اترك در 72 ميلى شمال غربى بجنورد و بنابر اطلاع اهل محل 28 ميل در مغرب بيرام الم .
ب -
پست مرزى ياغى الم هشت ميل در شمال غربى بيرام الم .
ج -
چاتلى در هشت فرسنگى چكسلر و 32 ميلى ( هشت فرسخى ) شمال غربى گنبد قابوس .
د -
سنگر تپه در نزديكى مصب اترك در ده ميلى شمال شرقى تازه آباد .
ه -
تازه آباد در ده ميلى شمال گمش تپه كه داراى هشت نه خانه است متعلق به ماهيگيران تركمن .
و -
قره سنگر در شمال كرد محله در دو ميلى شمال قراصوه ( كه گاهى سابقا سوجوال ناميده ميشد ) ، بين سنگر نيم مردان و ملا كيله .
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 155
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص١٥٥