پس از كرد محله باز به جادهء شاه عباسى رسيديم در وسط راه ميان كرد محله و كفشگيرى درهء عميقى است بنام سياه دره . در آنجا راه از رود بالا جاده از وسط گندمزارهاى چهارده به طرف دهكدهء الوار امتداد مىيابد . بعد از نهر دنگلان و دهى به همين نام كه در سمت چپ ما واقع بود عبور كرديم و ميتوانستيم شاه ده را از دور مشاهده كنيم . پس از عبور از بستر خشك سيلگاهى به امامزادهء روشن آباد كه گورستان بزرگى در آنجاست رسيديم . اين مقبره گنبدى دارد كه سابقا از كاشى آبى پوشيده شده بود اما اكنون استراحتگاه گروه بزرگى از كبوتران است . در آنجا مقبرهء ابراهيم و محمد ( برادران امام رضا ) نيز هست كه درهاى آن از چوب كاج و با آيات قرآن به صورت زيبايى منبتكارى شده بود . صندوق چوبى آن مقبره عمل استاد حاجى عبد اللّه تاريخ آن 879 هجرى و خطاط آن نظام نامى بوده . در اطاق درونى عمل استاد كاظم بن على نيشابورى تاريخ آن اول شعبان 877 هجرى بوده است . از روشنآباد در امتداد نهر كوچك كفشگيرى كه شصت كلا « 98 » هم ناميده مىشود راه خود را دنبال كرده بدهكدهء كفشگيرى كه تقريبا 250 خانوار جمعيت داشت رسيديم .
17 دسامبر 9 ميل - به سمت شهر استرآباد كه در دو فرسخى ما واقع بود حركت كرديم ده لمسك و امامزاده پنج تن را كه بناى مربع شكل با دو اطاق داشت در طرف چپ ديديم . كتيبهاى بر بالاى در ورودى حاكى است ، كه امامزادهء معروف به پنج تن در سال 1223 هجرى بوسيلهء ملا شمس على اهل لمسك تعمير يافت . در ورودى از چوب منبتكارى ولى از نوع كار بمراتب پستتر از ساير كارهايى بود كه تا آنزمان ديده بوديم و كتيبهء بىتاريخى داشت حاكى از اين كه آن در ، بامر على بن شمس الدين ساخته شده و عمل استاد محمد بن يادگار ساروى ساكن حسين آباد بوده و در زير مقبره سادهء چوبى پنج قبر قرار داشت .
بعد از لمسك از ناحيهاى كه به صحراى گاو پيچان معروف بود و بعد هم از
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 116
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص١١٦