16 دسامبر 16 ميل - راه ما در امتداد جادهء شاه عباسى بود . از بستر خشك رودخانهها و سيلگاههاى گز ( كه مسيرش در آنجا بپايان مىرسد ) و لوار كه از وسط ده ولفرا ميگذرد و بعد از سرمحله و دهكدهء باغو و از ميانرود كه بعقيدهء من همان نهر كار كنده است عبور كرده ، به امامزادهاى رسيديم كه نسبة بزرگ بود و آن را در نقطهاى كه « خرابهء شهر » نام داشت ساخته بودند و محصور به قبرستان وسيعى بود .
كتيبهاى بر در امامزاده بود حاكى از اين كه آنجا مقبرهء امامزاده قاسم است و بامر محمد قلى بيك نام تحت نظارت شيخ استاد نيارك نجار تعمير شده است تاريخ كتيبه سنهء 1124 هجرى بوده است .
بعد از بررسى دقيق تاريخ دشت مازندران من به اين نتيجه رسيدهام كه اينجا محل شهر قديمى نميشه « 96 » اقامتگاه فريدون بوده است كه قصر او تا زمان ابن - اسفنديار در محلى موسوم به بانصران ديده ميشده است . بعلاوه گنبدها و آثار حمام با خرابههاى خندقى كه بدستور او از كوهستان تا دريا ساخته و كنده شده بود ، در آنجاست . اين خندق را براى حمايت مازندران در برابر حملهء قبايل توران ساخته بودند . دهات شرقى و شمال شرقى آن بيرون تميشه نام داشته . بگفتهء ظهير الدين بيرون تميشه همان استراباد است . باروهاى تميشه بفرمان مازيار بن قارن خراب ولى بعدا دوباره ساخته شد . تاريخ ويران شدن تميشه روشن نيست ، با آنكه دلايلى هست كه حدس بزنيم آن واقعه در موقع هجوم مغول اتفاق افتاده است . اسپهبد بهرام ( 512 هجرى ) برادرزادهء خود رستم بن دارا را يك ماه تمام در تميشه محاصره كرد و بالاخره جنگل را آتش زد تا او را ناچار به تسليم كند . اما رستم بقدرى مقاومت نمود كه آتش بدروازهء شهر رسيد و او به سى رستاق و پنجاه هزار فرار كرد .
در حدود صد متر دور تر از خرابه شهر رودخانهء كوچك الوند كيا واقع است
مازندران و استرآباد ( فارسى ) — صفحة 114
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص١١٤