سنت ) ذكر شده ( مثل آيين فرود آمدن اردو - آيين چراغافروزى - آيين واقعهنويسى ، و جز آنها ) . اين كتاب در پنج دفتر و خاتمه فراهم آمده : [ دفتر اول در منزل آبادى - دفتر دوم در سپاه آبادى - دفتر سيوم در ملك آبادى - دفتر چهارم در احوال هندوستان - دفتر پنجم در دلاويز گفتار شاهنشاهى - خاتمه نبذى از احوال مؤلف ] . اهميت كتاب افزون بر بيان بعضى از فرنهادها و قانونهاى دولتى و سپاهى در عهد تيموريان هند ، بيشتر در ذكر احوال گروه بزرگى از شاعران و حكيمان و اديبانست . در دفتر دوم ذيل فصل يا عنوان « بزرگان جاويد دولت » عدهيى از شاعران يا بقول خود « قافيهسنجان » را كه پنجاه و نه تنند ، از فيضى تا رهى نيشابورى نام برده و در دفتر چهارم زير عنوان « آمدگان هندوستان » از آدم صفى و هوشنگ پيشداد و سام و جمشيد و ضحاك آغاز كرده و رسيده است به ناصر الدين سبكتكين و چند تن از سلاطين بعد تا ظهير الدين بابر و بازماندگانش ، و بعد پرداخته است ببيان حال اولياى هند و . . . در خاتمه شرح حال خود را آورده است . آيين اكبرى در سال 1273 ه . ق در دهلى بطبع رسيد .
عيار دانش شيخ ابو الفضل آخرين تحرير از كليله و دمنه است با عبارات سادهء روان و صحيح ، كه در مقدمه تاريخ آن تا پارسى شدنش را بفرمان نصر بن احمد سامانى و بار ديگر در دوران پادشاهى بهرامشاه غزنوى شرح داده و آنگاه دو باب اول كتاب ( در بعضى سخنان بوزرجمهر حكيم ) و ( در احوال برزويهء طبيب ) را كه ملا حسين واعظ كاشفى در انوار سهيلى حذف كرده بر تحرير خود افزوده و كتاب را بنام جلال الدين اكبر درآورده است . علاوه بر نسخ چاپى ازين كتاب نسخههاى خطى بسيار در دستست .
مكاتبات علامى مجموعهء ترسلات شيخ ابو الفضل است و بنامهاى مكاتبات ابو الفضل و انشاء ابو الفضل نيز معروفست . نامههايى كه درين مجموعه نقل شده بعضى بنام اكبر و پارهيى بنام خود شيخ ابو الفضل است و عبد الصمد بن افضل محمد خواهرزادهء ابو الفضل اندكى بعد از كشته شدن او
تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — صفحة 1700
مساهمون: ذبيح الله صفا
ص١٧٠٠