انْكِدَار : دگرگونى در نتيجه انتشار و پخش شدن چيزى است ، در آيه گفت :
وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ
- 2 / تكوير ) انْكَدَرَ القوم على كذا : وقتى است كه قومى بطور پراكنده بر چيزى فرود آيند و قصد آن كنند .
كدي
: الْكَدْي : سختى زمين ، مىگويند :
حَفَرَ فَأَكْدَى : وقتى كه در كندن چاه به جاى سختى برسد و بطور استعاره در مورد طالب و خواهندهاى كه از گرفتن مأيوس مىشود و همچنين بخشندهاى كه كم مىبخشد و خست مىكند نيز به كار ميرود ، خداى تعالى گفت :
أَعْطى قَلِيلًا وَ أَكْدى
- 34 / نجم ) « 1 » .
كذب
: قبلا از كذب و دروغ با صدق و راستى در واژه - صدق [ و همچنين در واژه افك ] سخن گفتيم به اينكه اين دو واژه هم در گفتن و هم در عمل كردن به كار ميرود ، در آيات :
إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ
الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ - 105 / نحل ) يعنى كسانى كه بىايمانند بدروغ افترا به ديگران ميزنند -
هامش
( 1 ) اشاره به كسى است كه ناپرهيزكار است و از حق روى گردان ، مىگويد :
آيا آنكه را كه از ايمان روى ميگرداند ديدن او همانكسى است كه اندكى بخشيد و سخت گيرى كرد .