وَ لا تَكُونُوا أَوَّلَ كافِرٍ بِهِ
- 55 / نور ) يعنى از پيشوايان كفر نباشيد كه به شما اقتدا كنند .
و آيه :
وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ
- 55 / نور ) در اين آيه مقصود از كافر كسى است كه حق را مىپوشاند و لذا او را فاسق قرار داد و معلوم است كه كفر مطلق فراگيرتر و اعم از فسق است يعنى كسى كه حق خداوند را انكار كند با ستمكاريش از امر پروردگار خويش فسق ورزيده و نافرمانى كرده ، و لذا چون زير ساز هر فعل و كردار پسنديدهاى را از ايمان قرار داده پس هر فعل و كردار ناپسند و مذمومى هم بر كفر قرار داد در مورد سحر و افسون گفت :
وَ ما كَفَرَ سُلَيْمانُ وَ لكِنَّ الشَّياطِينَ كَفَرُوا يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ
- 102 / بقره ) و در مورد ربا خواران گفت :
الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا . . .
كُلَّ كَفَّارٍ
أَثِيمٍ - 276 / بقره ) ( يعنى بشدت كافر و گناهكارند ) .
و آيه :
وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ
وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ
- 97 / آل عمران ) كَفُور : كسى است كه در كفران از نعمتها زياده رو و مبالغه كننده است ، در آيات :