نَسَا رگى است در بدن تثنيه و جمعش نَسْيَان و أَنْسَاء است .
نسا
: نَسْء - يعنى تأخير در وقت ، نُسِئَتِ المرأةُ - وقتى كه زن به آبستن بودن اميد دارد داستان او بتأخير ميافتد . كه او را - نُسُوء - ميگويند . در دعا ميگويند نَسَأَ اللّهُ في أجلك يا - أجلك - عمرت طولانى باد .
نَسِيئَة - فروختن جنس بطور نسية و تأخر در پرداخت قيمت ، و از اين معنى واژه نسيء - است كه عربها قبل از اسلام به كار ميبردند يعنى ماه حرام را كه نبايستى جنگ كند به تأخير ميانداختند و در ماه ديگر عمل ميكردند . در آيه فرمود :
إِنَّمَا النَّسِيءُ
زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ - التوبه / 37 « 1 » آيه
ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها
- البقره / 106 هم خوانده شده يعنى آن را به تأخير مياندازيم يا براى حذف آن از دلها و يا براى باطل نمودن حكم آن آيه .
عصا را هم - مِنْسَأْ - ميگويند چونكه اشياء را دور مىكند و به عقب ميندازد .
گفت :
تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ
- سبا / 14 ( همين كه مرگ حضرت سليمان در رسيد بر عصايش تكيه داده بود و كسى
هامش
( 1 ) ابن فارسى مينويسد ، چون اعراب نمىخواستند سه ماه پى در پى جنگ حرمت آن را به ماه ديگرى نكنند و ماه محرم جنگ حرام بود از اين رو ماه محرم را هم جنگ ميكردند و موكول نمودند ، زيرا معيشت و زندگى آنها با جنگ و غارت اداره ميشد - لان معاشهم كان من الاغارة - لذا خداوند كه جهان را بر عدل و نظم آفريده چنين عملى را كفر دانسته و ميگويد( إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ ).