فَأَنْبَتْنا
فِيها حَبًّا وَ عِنَباً وَ قَضْباً وَ زَيْتُوناً وَ نَخْلًا وَ حَدائِقَ غُلْباً وَ فاكِهَةً وَ أَبًّا و
فَأَنْبَتْنا بِهِ حَدائِقَ ذاتَ بَهْجَةٍ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُنْبِتُوا
شَجَرَها - النمل / 60 .
و آيه
يُنْبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَ الزَّيْتُونَ
- النحل / 11 و در مورد انسان فرمود :
وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً
- النور / 17 و خداوند شما را چون گياهان از زمين رويانيد . علماى نحو ميگويند عبارت -
نَباتاً
- در آيه اخير بجاى - انبات - كه همان مصدر روئيدن است به كار رفته عده ديگر آن را حال معنى كردهاند نه مصدر يعنى در حالى كه رشد ميكنيد و روئيده ميشويد ، و در اين باره آگاهى ميدهد به اين كه انسان از جهتى مانند گياهان است زيرا آغاز حياتش و رشد و نشانش از خاك است .
و به اين ترتيب رشد و نمو مىكند هر چند كه با صفتى اضافه بر گياهان وصف مىشود لذا فرمود :
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ
- الغافر / 67 و همين طور گفت :
وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً
- آل عمران / 37 اما در آيه :
تَنْبُتُ
بِالدُّهْنِ - المؤمنون / 20 در اينجا حرف - ب - بر سر دهن - براى وصف حال است نه براى متعدى