گفتهاند - من - كه بر بنى اسرائيل در بيابان بعد از ظاهر شدن ابرها باران باريد اين باران مثل شبنم بر بعضى درختان مادهاى شيرين ظاهر كرد ( ترنجبين ) و - سلوى - هم پرندهاى است و نيز - من و سلوى - اشاره است به نعمتهائى كه خداوند به آنها داد كه طبيعتا هر دو چيز واحدى هستند ولى با دو نام من - و سلوى - براى وجود نعمت و تسلى خاطر يافتن بعد از نعمت .
مَنْ بمعنى - كسى يا كسى كه - در مورد انسانها به كار ميرود نه غير انسان ، مگر وقتى كه جمع ميان هر دو موجود باشد مثل : رأيت من فى الدار - ديدم كه چه كسى يا چيزى در خانه هست ، از انسان يا حيوان . و مگر وقتى كه بطور مفصل در جملهاى بيايد كه انسان هم در آن دخالت دارد ، مثل :
فَمِنْهُمْ مَنْ
يَمْشِي - النور / 45 ( در باره تمام جانداران است كه گروهى با پا و با دست و يا با خزيدن راه ميروند ) كلمه من - به غير انسان تعبير نميشود از اين روى بعضى از دانشمندان نوخاسته و اخير ( نسبت به زمان راغب رحمه اللّه ) در صفت چهار پايان و اغنام كه صفت انسانى ندارند ميگويند اگر در جمله استفهاميه - من - را براى حيوان يا غير حيوان به كار بردى خطا كردهاى - زيرا - من استفهاميه در مورد انسانهاست نه غير از اين كه در مورد مفرد جمع - مذكر و مؤنث همين - من - به كار ميرود در آيه گفت :
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ
- الانعام / 25 و در آيه ديگر
مَنْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ
- يونس / 42