و آيه
وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ
عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا - القصص / 5 « 1 » كه در حقيقت اين نعمتهاى سنگين و بزرگ جز از خداى تعالى از ديگرى نيست .
دوم : آنكه اين واژه بمعنى نعمت فقط زبانى باشد نه فعلى كه ناپسند است بويژه در ميان مردم آنكه كسى كفر آن نعمت كند و براى زشتى آن در مثل ميگويند - الْمِنَّة تهدم الصنيعة - منّت خوبى را از بين ميبرد و براى خوبى منّت در موقع كفران نعمت ميگويند - اذا كفرت النّعمة حسنت المنّة - اگر نعمت ناديده
هامش
( 1 ) آيه فوق -وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ- فلسفه بعثت پيامبران و نتيجه جهاد و مبارزه با طاغوتيان و فرعونهاى هر زمان است اين آيه از اول انقلاب شكوهمند اسلامى ايران بهمن 1357 ببعد بارها و بارها از سوى خطبا و جوانان مبارز خوانده شده و اين واژه را - منت ترجمه كردهاند و حال اينكه منت در اين جا بگفته راغب نعمت بزرگى است كه خداوند بر مستضعفين مىبخشد و آنها را پيشوا و الگو و وارثان صالح زمين قرار ميدهد ، اميد است با توجه به معنى درست آيه و آيات مشابه ديگر بمعنى حقيقى آن كه نعمت دادن آن هم نعمتى بس سنگين و بزرگ است توجه و ترجمه شود فرقش با نعمت در معنى معمولى اينست كه منت نعمت زياد و گرانقدر و عظيم است مثل نعمت هدايت نعمت رسالت ، نعمت ايمان ، نعمت شنوائى و نعمت وارث شدن در حكومت بر زمين .
ابن اثير مينويسد - يكى از نامهاى خداوند - مَنَّان است هو المنعم المعطى يعنى او نعمت دهنده هو بخشنده است زيرا - مَنّ - در معنى عطا و بخشش است نه مِنَّة كه بيشتر بمعنى احسان به كار ميرود كه پاداش و جزائى در برابر آن نيست ( النهايه 4 / 365 ) .