همان شهر معروف است كه بخاطر سبكى در لفظ آن را منصرف يعنى با تنوين بيان كرده و گفتهاند بلكه مقصود شهرى از شهرهاست - مَاصِر - يعنى
هامش
است و هبوط همان انتقال از مكانى به مكانى ديگر است چنان كه خداوند فرمود :( اهْبِطُوا مِصْراً )زيرا آن جنة يا باغ اگر همان بهشت موعود و دار ثواب بوده كه آدم در آن بوده آنجا جنة الخلد است و نبايد از وسوسه شيطان به آدم غرور برسد .
دوم اينكه كسى كه در بهشت خلد داخل شود از آنجا خارج نميشود زيرا فرمود( وَ ما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجِينَ ).
سوم اينكه ابليس كه از سجده بر آدم امتناع كرد لعنت شد يعنى ( دور شد و ملعون شد ) ديگر با غضب الهى قدرت ندارد كه به بهشت خلد برسد .
چهارم اينكه جنة و بهشت موعود خانه پاداش و ثواب است و نعمتش فنا ناپذير چنان كه فرمود( أُكُلُها دائِمٌ )ووَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيهاتا اينكه گفت( عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ )نعمتش مقطوع و كم شدنى نيست .
پنجم اينكه خداوند آدم را در زمين آفريد و از زمين آفريد و ديگر چيزى از انتقال او به آسمان نفرموده و اگر چنين بود يادآورى آن از بزرگترين نعمتها است كه ذكر ميكرد . ( 3 / 3 التفسير الكبير و مقدمه تبيان ) البته أبو القاسم بلخى هم همين نظر را دارد .
بايد براى تحقيق بيشتر محققين و تأييد نظر ابو مسلم اصفهانى اضافه كنم كه در آيههاى 133 آل عمران و 21 حديد خداوند ميفرمايد :وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ.
وسابِقُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ.
بشتابيد و مسابقه بگذاريد بسوى مغفرت پروردگارتان و بسوى بهشتى كه پهناى آن همه آسمانها و زمين را فرا گرفته و براى پرهيزكاران مهياست ) .