كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ
- الرحمن / 58 .
و آيه
مَرَجَ
الْبَحْرَيْنِ - الرحمن / 19 .
از همان معنى مَرْج يا آميختگى است به زمينى هم گياه فراوانى دارد و چهار پايان در آن ميچرند - مرج - ميگويند . در آيه :
مِنْ مارِجٍ
مِنْ نارٍ - الرحمن / 15 يعنى زبانه و شعله آتش آميخته با دود و - امْرَجْتُ الدابةَ في المرعى - حيوانات را رها كردم تا در مرتع بچرند .
مرح
: مَرَح - شدت شادى است اما - فرح - افزونى و گستردگى آن است . در آيه گفت :
وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً
- الاسراء / 37 « 1 » كه مَرِحاً نيز خوانده شده يعنى در زمين سر مست و غرق در شادى عبور نكنيد اما - مَرْحَى - براى تعجب به كار ميرود .
هامش
( 1 ) اين دستور يكى از حكمتهاى عملى است كه لقمان همان برده سياه پوست كه يك سوره در قرآن بنام اوست به فرزندش ميگويد : اى پسرم - بردبارى و استقامت در راه تربيت و هدايت خلق نشانهاى از عزم ثابت در امور جهان است ، هرگز با تكبر و خودخواهى از مردم رخ بر متاب و در زمين با غرور و سرمستى و تبختر حركت نكن كه خداوند هرگز متكبر خودپسند را دوست ندارد ، او در همين دستور در مورد كسانى كه با ماشين مغرورانه و خودپسندانه در آب و خاك بسرعت عبور ميكنند و باعث آزار ديگران هستند كاملا مطابقت دارد .