اين آيه كه يكى از صفات
عِبادُ الرَّحْمنِ
- يا بندگان خداست اينست كه ميگويد اگر به كار لغو يا سخن بيهوده وادارشان كنند از آن كار يا سخن خوددارى مىكند و اگر لغوي را بشنوند آن را براى ديگران بازگو نميكنند و اگر لغوى ديدند از آن رو گردان ميشوند . در آيه گفت :
فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا
- يونس / 12 .
در اين آيه -
مَرَّ
يعنى اعراض مىكند و رو گرداند چنان كه در آيه ديگر گفت :
وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ
- اسراء / 83 .
( در آيه يكى در بر طرف شدن زيان و سختى از انسان و دومى يعنى به نعمت رسيدن اوست كه ميگويد هر دو حالت را فراموش مىكند و از آن روى برميتابد گوئى كه خداى را نخوانده بود ) .
أَمْرَرْتُ الحبلَ - ريسمان را تابيدم پس - مَرِير و مُمَرّ - همان مفتول پيچيده شده است . گفت :
ذُو مِرَّةٍ
فَاسْتَوى - النجم / 6 .
از عبارت - فلان ذو مره - است يعنى محكم و بهم تافته - مَرَّ الشيءُ و أَمَرَّ - تلخ شد و از اين معنى اصطلاح و ضرب المثل - فلان ما يُمِرُّ و ما يحلى - گرفته شده يعنى او نه تلخ است و نه شيرين در آيه گفت :
حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفاً فَمَرَّتْ
بِهِ - الاعراف / 189 در باره باردار شدن زنان است كه در آغاز سبك وزن است و بتدريج سنگين مىشود كه بمعنى - اسْتَمَرَّتْ - نيز هست يعنى او را تحمل كرد و برداشت - مَرَّة