( وَ لا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ
- 33 / نور ) « 1 » كه نهى از واداشتن جوانان به چيزى است كه هم كره است و هم كره [ يعنى هم با سرشتشان و عقل و شرع مغايرت دارد و هم مشقتى است كه به آنها تحميل مىشود ] و گفت :
لا إِكْراهَ فِي الدِّينِ
256 / بقره ) در مورد اين آيه نظراتى هست :
اول - تحقيقا گفته شده كه آن عمل يعنى اكراه نداشتن در دين در آغاز اسلام بوده بطوريكه اسلام بر انسانى عرضه ميشده تا مىپذيرفت و اجابت ميكرد و گر نه ترك و رها ميشد .
دوم - آيه در مورد اهل كتاب بوده كه هر گاه مىخواستند جزيه بپردازند و ملتزم شرايط آن ميشدند آنها را به حال خود ميگذاشتند .
سوم - معنى -
لا إِكْراهَ فِي الدِّينِ
- اينستكه اگر كسى بر قبول دين باطلى مجبور ميشد و به آن اعتراف ميكرد و داخل ميشد حكمى براى آن نبوده چنان كه گفت :
( إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ
- 106 / نحل ) ( يعنى هر كس به زبان و با اجبار به خدا كافر شود ولى دلش به ايمان ثابت باشد از شمول كفر
هامش
( 1 ) دختران جوانتان را كه به عفت مايلند براى دستيابى به مالشان آنها را با اكراه به كار ناروا و زنا وادار مكنيد و خداى در حق آنها كه مجبورشان نمودهايد آمرزنده و مهربان است ، اين آيه پرده از روى جفا كارى و هوسرانى گروهى دنيا پرست و مال اندوز بر ميدارد و در آياتى ديگر همين تهديد را در مورد كسانى كه به طمع دسترسى به اموال دختران يتيم يا زنان شوهردار دست داده آنها را به همسرى خود و يا هدف مادى و دنيائى در ميآورند يادآورى نموده است سپس ميگويد - براى شما آياتى روشن نازل كرديم و داستانى از سرنوشت نيك و بد امتهائى كه پيش از شما بودهاند براى عبرت خلق و موعظه براى اهل تقوى فرستاديم .