بنابر اين گرامىترين مردم در پيشگاه خدا با تقواترين آنهاست و هر چيزى كه در حد و غايت خودش شريف و ارجمند باشد با واژه - كَرَم - توصيف مىشود .
خداى تعالى گويد :
( أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
7 / شعراء ) .
( زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ
- 26 / دخان ) .
( إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ
- 77 / واقعه ) .
( وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً
- 23 / اسراء ) .
إِكْرَام و تَكْرِيم - اينستكه بزرگداشتى يا سودى به انسان برسد كه در آن نقصان و خوارى نباشد يا چيزى كه به او ميرسد او را كريم يا شريف گرداند ، در آيات :
هامش
سكوت خود گناهان جامعه و دشمنان اسلام را تأييد نمود يا به روش ليبرال مآبانه همه چيز را ناديده گرفت .
در آيه اخير مىگويد : به نيكى و تقوى معاونت و يارى كنيد و بر گناه و دشمنى يارى مكنيد و بنا به گفته راغب ظاهر نمودن افعال پسنديده و مثبت تقوا است در صورتى كه رضاى خداى تعالى هدف آن كارهاى نيك باشد و بس ، در قرآن همواره نيكوكاران را با قيد و شرط ايمان معرفى مىكند و مىگويد :( بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ- 112 / بقره ) .
آرى كسى كه روى خويش به خدا نمود و جهت خدايى را برگزيد و هدف و مقصودش از كار نيك خشنودى خداى بود پاداشى در پيشگاه خدا دارد و بيم و اندوهى بر ايشان نيست .