اين آيات سخن آرزومندانه دوزخيان است كه با ديدن سرنوشت و عذاب اظهار پشيمانى و پريشانى نموده و آرزو ميكنند - اى كاش فلانى را دوست خود نميگرفتم كه گمراهى كند - اى كاش خاك ميبودم و مبعوث نميشدم و - اى كاش راه پيامبر را ميپيمودم و با او ميبودم .
شاعر هم ميگويد :
و ليله ذات دجى سريت * و لم يلتنى عن هواها ليت « 1 »
يعنى - اين مسافرت از آرزوى من كه ميگفتم - ليته - چيزى كم نكرد - وليت در اين شعر بگونه اسم و معرب آمده مثل شاعرى ديگر كه ميگويد :
ان ليتا و ان لوّاعناه * آرزو اعراض او را به زحمت انداخت
در شعر اول هم - ليت - مصدرى است كه بجاى اسم فاعل آمده هيچ مانعى مرا از عشقم دور نكرد و برنگردانيد .
لوح
: لَوْح از - الواح كشتى گرفته شده ، چوبهاى پهن كشتى در آيه گفت :
وَ حَمَلْناهُ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ
وَ دُسُرٍ - القمر / 13 ) .
در مورد حضرت نوح و كشتى محكم اساس اوست . و همچنين هر چوب پهنى و هر چيزى كه بر او مينويسند - لوح - ناميده شده يعنى صفحه .
فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ
- البروج / 22 ) .
معنى لوح محفوظ و كيفيت آن بر ما پوشيده است ، مگر آنچه را كه از
هامش
( 1 ) شعر فوق از - رؤبه است كه ميگويد - در شبى بسيار تاريك راه پيمودم اما از تمايل به او و عشق به او چيزى از من نكاست .