صبح و شام تسبيح و تنزيه ذات پاك خداوند ميكنند ، پاك مردانى و انسانهائى وارسته هستند كه هيچ كسب و تجارتى آنها را از ياد خدا غافل نمىكند ، با اقامه نماز و بخشش زكات از مال خويش از روزى كه دلها و ديده حيران و نگران است اينان بيمناكند و به سرگرميهاى باز دارنده از ياد خدا نمىپردازند ) .
در اين آيه نهى از كار و بازرگانى و زشتى آن نيست بلكه نهى از غرق شدن و به كلى پرداختن به آن است بطوريكه از عبادات و ياد خدا او را باز دارد ، چنان كه در آيه گفت :
لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ
- الحج / 28 ) .
لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ
- البقرة 198 ) .
اين هر دو آيه در مورد بهرهمندى از فضل و رحمت و روزى خداوند در مكه و ايام حج است كه قبلش ميگويد در آن ايام بايستى آنچه را كه ميان زن و شوهر و همسران هست ترك كنند و همچنين كارهاى ناروا را مثل ( دروغ گفتن - مجادله . . . ) بهترين توشه و بهرهمندى تقوى است در آيه :
لاهِيَةً
قُلُوبُهُمْ - الدنيا / 3 ) .
هامش
ارشادى يادآورى شده است .پس مال را گر بهر دين باشى حمول * نعم مال صالح خواندش رسولآب در كشتى هلاك كشتى است * آب اندر زير كشتى پشتى استپس اى عزيز دل را از دلبستگىهاى غير الهى پاك دار تا جايگاه نور و معرفت حق باشد نه مركز تصورات مال و متاع دنيا زيرا :ده بود آن نه دل كه اندر وى * گاو خر بينى و ضياع و عقار .