لهم
: إِلْهَام يعنى رسيدن چيزى بخاطر و دل و ذهن انسان كه از خداى تعالى است و از سوى عالم ملكوت ، خدا فرمود :
فَأَلْهَمَها
فُجُورَها وَ تَقْواها - الشمس / 8 ) .
اين الهام بمانند نزول فرشته و دميدن در جان و روح تعبير شده است چنان كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله فرمود :
« إن للملك لمّة و للشّيطان لمّة » .
و باز فرمود
« ان روح القدس نفث في روعى » .
كه اصلش از الهام و رساندن چيزى است كه همان هضم كردن و در جان قرار گرفتن است « 2 » . - الْتَهَمَ الفصيل ما في الضرع - نوزاد همه شير در پستان مادرش را بلعيد .
فرسٌ لَهِمْ - اسبى است كه با سرعت ميدود مثل اينكه با در نورديدنش
هامش
41 و 42 مقدمه همين جلد آمده است .
نتيجه اينكه چنين سرنوشتى از دو كردار سر چشمه ميگيرد :
1 - دنيا پرستى و خود را در دنيا هميشگى ديدن .
2 - پيروى از شهوات و هواهاى نفسانى .
( 2 ) ابن منظور تفسير جالبى از آيهء -فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها- دارد ميگويد در حديث آمده است كه - اسالك رحمة من عندك تلهمنى بها رشدى - ما چيزى را از خدا ميخواهيم كه از رحمت خويش ما را راه رشد الهام كند ، پس الهام اينست كه خداوند در جان و روان ما چيزى را الهام كند و برساند كه ما را بر كارهاى نيك برانگيزاند و از كار ناروا دور دارد - يبعثه على الفعل او الترك - و اين نوعى وحى است كه ويژه بندگانى از اوست . ( لسان 12 / 554 ) .