تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — صفحة 526

مساهمون:

ص٥٢٦
كاشفى شرحى هم بر مثنوى مولوى نوشته است . 14 ) فتوت‌نامهء سلطانى كتابيست دربارهء شرح مراسم فتيان ( جوانمردان ) و طبقات مختلف آنان و آداب و شرايط هريك از آنها كه كاشفى آن را با استفاده از مآخذ مختلفى كه در دست داشته فراهم آورده است . علاوه بر آنچه از آثار كاشفى برشمرده‌ام ويرا كتابها و رساله‌هاى ديگرى نيز هست كه در اينجا از ذكر همهء آنها قطع‌نظر مىكنيم . شيوهء نگارش كاشفى ، هرجا كه تحت‌تأثير متنى ديگر يا ترجمه و نقل مطالبى از زبان عربى نباشد ، ساده و روان و جزو منشآت خوب قرن نهم و آغاز قرن دهم هجريست . كثرت تأليفات او شايد معلول نيازمنديش بمطالعات دائم براى برگزاشتن پيشهء واعظى و شغل منبرى او بوده باشد ، زيرا او بر سنت مذكران قديم ميبايست بسيارى مطالب از علوم شرعى و ادبى و عقلى بداند تا بتواند واعظى شهير و محل رجوع گردد ، و توانايى او در تأليف بوى فرصت مىداد تا از دانسته‌هاى خود بيشترين بهره را در ابداع آثار گوناگونش بردارد .

16 - حسينى « 1 »

سلطان ابو الغازى حسين ميرزا از سلاطين مشهور و دانش‌پرور و شعردوست تيمورى است كه عهد سلطنتش بوجود بزرگترين رجال علم و ادب دوران تيمورى مزين بود . وى از نوادگان بايقرا پسر عمر شيخ بن تيمور بود و به همين سبب او را سلطان حسين ميرزاى بايقرا مى گويند و در ترجمهء مجالس النفائس ( لطايف‌نامه ) چنين آمده است كه چون برادر بزرگتر
هامش
( 1 ) - ذكر منابع تحقيق دربارهء او زائد به نظر مىآيد زيرا تواريخ مهمى كه در عهد او و يا در اوان سلطنتش برشتهء تحرير درآمد پر است از مناقب وى ، مانند مطلع السعدين و روضة الصفا و حبيب السير . . . و علاوه بر اين دولتشاه فصلى مشبع دربارهء او دارد ( تذكرة الشعراء ، تهران ص 589 - 610 ) و كتاب خود را بنام او ختم كرده و نيز امير عليشير مجلس هشتم از كتاب مجالس النفائس خود را بوى اختصاص داده است .