العَمَل : هر فعلى و كارى كه با قصد ، از جاندار سر بزند كه در معنى ، اخصّ از - فعل - است زيرا - فعل - به حيواناتى كه كارى از آنها بدون قصد سر مىزند نسبت داده مىشود كه به جمادات نيز منسوب مىشود ولى واژه - عمل - كمتر چنين مفهومى دارد واژه - عَمَل - در حيوانات به كار نرفته است مگر در عبارتى كه مىگويند :
البقرُ العَوَامِل : گاوان شخم زن و گاهى واژه - عمل - در كارهاى صالح و ناصالح هر دو به كار مىرود ، در آيات : (
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا
الصَّالِحاتِ - 227 / بقره ) .
(
وَ مَنْ يَعْمَلْ
مِنَ الصَّالِحاتِ - 124 / نساء ) (
مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ
- 123 / نساء ) (
وَ نَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ وَ عَمَلِهِ
- 11 / تحريم ) و همانند اين آيات : (
إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ
- 46 / هود ) . (
لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ
- 18 / نساء ) . و امّا در آيه : (
وَ الْعامِلِينَ
عَلَيْها - 60 / توبه ) « 1 » منظور كسانى هستند كه سرپرست زكاتند .
عَمَالَة : حقوق آنهاست ( حقوق كارگزاران زكات ) .
عَامِلُ الرّمحِ :
بن نيزه و يَعْمُلَة : مشتقّ از - عمل - است ( يومُ اليَعْمُلَة : يكى از ايّام تاريخى اعراب جاهلى است . ) .
عمه
: العَمَه : دو دلى و ترديد داشتن در كار ، از روى تحيّر و سرگردانى . عَمَهَ فهو عَمِهٌ و عَامِهٌ : سرگردان و متحيّر ، جمعش - عُمَّهٌ - است ، در آيات :
(
فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ
- 15 / بقره ) (
فَهُمْ يَعْمَهُونَ
- 4 / نمل )
هامش
( 1 ) در بارهء كارگزاران جمع آورى زكات و ماليات اسلامى .