بگويد يا جنس متاع را .
صَدَاقَة : درستى عقيده در دوستى است كه مخصوص انسان است نه غير از انسان .
در آيه : (
فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ
حَمِيمٍ - ( 10 / شعراء ) ( نه شفيعانى داريم و نه دوستانى حقيقى ) و اين اشاره به آيهاى است كه مىگويد : (
الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ
- 67 / زخرف ) ( جز دوستان پرهيزگار بقيّهء دوستان دنيائى در آن روز دشمن يكديگرند ) . صَدَقَة : چيزى است كه انسان به قصد قربت از مالش خارج مىكند مثل زكات ولى - صَدَقَة - در اصل در امر مستحبّ ، و زكات و براى امر واجب گفته مىشود و گاهى كه صدقه دهنده قصدش صدق در كردارش باشد زكات و امر واجب هم - صدقة - ناميده مىشود .
گفت : (
خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً
- 103 / توبه ) (
إِنَّمَا الصَّدَقاتُ
لِلْفُقَراءِ - 60 / توبه ) در دادن زكات گفته مىشود - صَدَّقَ و تَصَدَّقَ .
در آيات : (
فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى
- 31 / قيامه ) ( نه بخشش كرد و زكات داد و نه نماز گزارد ) .
(
إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ
- 88 / يوسف ) ( خداوند زكات دهندگان و بخشندگان را پاداش مىدهد ) .
(
إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ
وَ الْمُصَّدِّقاتِ - 18 / مائده ) و آيات فراوان ديگر . هر گاه انسان چيزى از حقّش را درگذرد ، مىگويند : تَصَدَّقَ به ، مثل آيه : (
وَ الْجُرُوحَ قِصاصٌ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ
- 45 / مائده ) ( زخمها و جراحات را قصاص بايد و هر كه از حق خويش درگذرد در حكم كفّارهاى از گناهان اوست ) .
يعنى كسى كه از قصاص صرف نظر و دورى كند .
و آيه : (
وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى مَيْسَرَةٍ وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ
- 28 / بقره ) ( در بارهء وامدار و مقروض است كه مىگويد اگر در سختى و تنگى معيشت بود مهلتى بايد به او