اينچنين معنى به صورت صفت و ظرف مكان ، هر دو به كار مىرود و اصل آن مصدر است .
و گفت : (
فِي سَواءِ الْجَحِيمِ
- 55 / صافّات ) و (
سَواءَ السَّبِيلِ
- 108 / بقره ) و (
فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلى سَواءٍ
- 58 / انفال ) يعنى عدالت در داورى و حكم ، و همينطور آيات :
(
إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ
- 64 / آل عمران ) و (
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ
- 6 / بقره ) (
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ
- 6 / منافقون ) و (
سَواءٌ عَلَيْنا أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا
- 21 / ابراهيم ) يعنى : هر دو امر جزع كردن يا پايدارى مساوى است و سودى به حال ما ندارد . و (
سَواءً الْعاكِفُ فِيهِ وَ الْبادِ
- 25 / حجّ ) ( اشاره به شرايط و احكام مسجد الحرام است كه مىگويد : براى ساكنين آنجا و مسافرين به آنجا يكسان و برابر است و هيچكس حقّ ممانعت ديگران را براى زيارت آنجا ندارد ) .
سِوًى و سَوَاء - به معنى ( غير ) به كار مىرود ، شاعر گويد :
فلم يبق منها سوى هامد
يعنى : ( چيزى از آنها غير از خشكيده و پوسيدهء خاموش باقى نماند ) و ديگرى گويد :
و ما قصدت من اهلها لسوائكا
يعنى : ( از اهل آنجا به غير از تو كسى آن را قصد نكرده است ) .
عندى رجل سِوَاكَ : غير از تو و به جاى تو ، كسى نزد من نيست .
و - السِّىّ : مساوى و يكسان ، مثل - عدل و معادل - و - قتل و مقاتل .
مىگويى : سِيَّان زيد و عمرو : زيد و عمرو مساوى و برابرند ، جمع - سِىّ - أَسْوَاء است مثل - نقض و انقاض .
قوم أَسْوَاء و مُسْتَوُون : مردمى يكسانند .
مساواة : در چيزهاى با ارزشى كه معمول و متعارف است ، مىگويند : هذ الثّوب