إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ
( 33 / اعراف ) .
إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ
( 19 / نساء ) كه كنايه از زناست و همچنين آيه :
وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ
( 15 / نساء ) .
فَحُشَ فلانٌ : او بخيل و بد كردار شد و از اين معنى است سخن شاعر كه مىگويد :
عقيلة مال الفَاحِشِ المتشدّد « 1 » .
هامش
سوء مفسده انگيزانى است كه فحشاء و زشتىها را در ميان امت اسلامى دوست دارند رواج دهند و در پايان آيه مىگويد :( لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )براى چنين كسانى جز عذابى دردناك نيست .
( 1 ) مصراع شعر از « طرفة بن عبد » يكى از صاحبان معلقات است مىگويد :
1 -ارى الموت يعتام الكرام و يصطفى * عقيلة مال الفاحش المتشدّد2 - ارى الموت اعداد النفوس و لا ارى * بعيدا غدا ما اقرب اليوم من غد3 - ارى العيش كنزا ناقصا كلّ ليلة * و ما تنقص الايام و الدّهر ينفد1 - مرگ را مىبينم كه بخشندگان و بخيلان را هر دو در ميان مىگيرد و شامل مىشود و جان بخيل كه نفيسترين سرمايه اوست از او مىگيرد .
2 - مرگ را مىبينم كه چون آب زياد و گردابى همه در آن وارد ميشوند يا امروز و يا فردايى كه دور نيست و به امروز نزديك است نفوس را در بر مىگيرد .
3 - حيات و زندگى را چون گنجى مىبينم كه پيوسته با گذشت هر شب قسمتى از آن كاسته مىشود و هر چه را كه روزگاران و دهر از آن كم كند بالاخره پايان مىپذيرد » .
ابن سيده مىگويد : فاحش : هر كارى و چيزى است كه موافق حق و حكم خداى نباشد ولى ابن فارس مىنويسد : الفاحش : البخيل ( مقائيس اللغه 4 / 480 - المحكم 3 / 80 ) .