به حسب اتّفاق آن حضرت روزى به سير و شكار سوار شده بودند ، فرمودند كه چون عزيمت هندوستان در خاطر است الحال سه كس كه از پى هم به نظر درآيند نام ايشان پرسيده فال گرفته شود . . . » ( طبقات اكبرى ، ج 2 ، ص 80 ) .
175 ) غرض از آگاهى دادن به طوايف مردم از طريق نواختن نقاره اين بود كه « . . .
بىشايبهء تأخير به ملازمت شتابند » ( قانون همايونى ، ص 37 ) .
176 ) قانون همايونى يا همايوننامه است تصنيف خواندمير ( متوفى به 942 ق ) كه آن را دربارهء آيين و آدابى كه همايون شاه در دوران سلطنت خويش - از سال 937 تا 963 - مرسوم كرده بود ، به رشتهء تحرير درآورده است . اين كتاب در 1359 - ق مطابق با 1940 م به اهتمام محمّد هدايت حسين تصحيح و در كلكته به چاپ رسيده است .
177 ) مولانا محمّد فرغلى : نام صحيح وى ، مولانا محيى الدّين محمد فرغرى است . ( قانون همايونى ، ص 40 ) .
178 ) اميرويسى : « اسم گراميش جلال الدّين محمّد اويس است . از امراى كبار دربار همايون پادشاه بود . محمّد عبد الغنى پروفيسر مورس كالج ناگپور در كتاب خويش كه به زبان انگليسى نوشته و مسمّى است به تاريخ ادبيات فارسى در عهد سلاطين مغل در حصّهء دوّم صفحهء 41 نامش ويسى نوشته و مىگويد كه مثل مير عليشير نوايى و عبد الرّحيم خان خانان مربّى علما و شعرا بوده و مجلس مشاعره ترتيب مىداده و خود نيز در آن شركت مىنمود . ( حاشيهء محمّد هدايت حسين بر قانون همايونى ، ص 27 ) و در رياض الشعرا ، مصنّفهء عليقلى داغستانى ( نسخهء خطّى ، ورق 265 ب ) ، نوشته كه ميرويسى از امراى همايون پادشاه بوده ، به موافقت آن پادشاه دندان خود را كنده باعث عزّت و اعتبار وى گرديد ، او راست :
خواهم امشب به تو افسانهء دل عرض كنم * ليك چشم سيهت بر سر خوابست امشب